Kneltonen

Kaat en Co is bezig (drama! er is net iemand overleden!), dus weer tijd voor een nieuwe post. Deze keer over de repetities van ons nieuwe stuk, dat we eind mei hopen te brengen. Niet veraf meer, dus zal het vlot moeten lopen. Voor de acteurs die hier meelezen: dat betekent dat de tekst snel gekend zal moeten zijn!

Na een meer dramatisch stuk vorige keer, brengen we nu iets luchtig: De ingebeelde zieke van Molière. In dat stuk wordt er goed gelachen met de geneeskunde en zelfingenomen dokters, ideaal dus om tijdens de verkiezingsweek van Miezerik te brengen.

Zoals gezegd verzorgen Lotte en ik deze keer de regie. Voor ons beiden is het de eerste keer dat we regie doen, dus is het nog een beetje zoeken om de juiste stijl te vinden. Waar Frederik en Annelies vertrokken vanuit een duidelijk beeld hoe alles er uit moet zien, hebben wij op voorhand veel minder in ons hoofd. Het zoeken met de groep is wel leuk, maar zal dat op zo’n korte tijd tot een goed resultaat leiden?

We zijn nu voorlopig nog door alle scènes aan het lopen om te kijken hoe we die willen brengen, en te weten waar de moeilijkheden gaan zitten. Een eerste werkpunt ligt bij onze hoofdrolspeler. Nico kan acteren, hij heeft al in een aantal voorstellingen meegedraaid, maar hij komt uit Helchteren. En nu weet ik niet of u mensen van Helchteren kent, maar die kunnen blijkbaar hun klemtonen op vreemde plaatsen leggen. Als je gewoon met hem praat merk je het niet, maar in dit stuk moet hij erg veel praten, en dan kan het voor het publiek misschien wel opvallen. We willen de aandacht zoveel mogelijk bij het stuk houden, dus daar gaan we nog een beetje aan schaven. Maar goed, daar komen we wel door. Ze gaan ‘m thuis gewoon niet meer verstaan nadat Lotte en ik hem eens goed onder handen hebben genomen!

Ik zeg nu wel dat Lotte en ik de regie doen, maar eigenlijk zijn er meer mensen mee bezig. Frederik is nog altijd bereid om zo nu en dan een handje toe te steken en raad te geven, maar ook Niels en Adam hebben al regelmatig nuttige tips gegeven. Niels zal waarschijnlijk de proloog en epiloog onder handen nemen, iets waar hij zich helemaal in uit kan leven.

Nog een interessante vraag is hoe we dit met Sabam gaan regelen. Op de originele tekst staat uiteraard geen auteursrecht meer (Molière is in 1673 overleden, toevallig toen hij met Le malade imaginaire op de planken stond). Maar ja, wij gaan het natuurlijk niet in het Frans opvoeren. Frederik heeft daarom een aantal bestaande vertalingen samengesmeed tot één nieuwe tekst. Enfin, het maakt voor ons niet zoveel uit, want door onze lage ticketprijs betalen wij toch altijd maar het forfait van 50 euro per voorstelling.

Maar goed, Koppen is begonnen, over Citibank die snel krediet geven. Wel interessant om te zien hoe ze zich er uit proberen te praten. Ik heb zelf een kredietkaart van Citibank gekregen met een limiet van 750 euro. Het enige wat ik moest voorleggen was mijn studentenkaart. Een inkomen was niet nodig. Maar goed dat ik ‘m bijna nooit gebruik, en zeker niet om geld uit te geven dat ik nog niet heb…

Labi-i, Labi-e, Labi-a

Donderdagavond was er op Nederland 2 een goede documentaire: “Beperkt houdbaar”, over de plastische chirurgie. In deze hippe wereld zijn er natuurlijk ook veel blogs die er ook over schrijven, maar laten we hopen dat onder de lezers van deze blog (die ondertussen met meer dan verwacht zijn, dus welkom allemaal!), er niet teveel bij de Noorderburen gaan neuzen.

Ik ga niet alles vertellen (kijk naar de uitzending, dat kan gratis via internet, dus niet betalend zoals bij onze VRT), maar tegen het einde van de reportage werden er toch een aantal dingen gezegd die ik de moeite waard vind om te delen. Zo ging de reportagemaakste in Los Angeles op bezoek bij de vaginakliniek, waar je je schaamlippen kan laten bijwerken. Moet dat? Ja blijkbaar, als je de Playboy en dergelijke mag geloven. Op de foto’s daaruit die ons getoond werden, lijken de vagina’s mij eerlijk gezegd nogal pre-puberaal. Dus volledig kaalgeschoren, maar dan vooral zo dat je geen schaamlippen kan zien. Gewoon een klein spleetje in een strakke huid. Het is blijkbaar een probleem als je schaamlippen zichtbaar zijn (de moeder van het meisje van vijftien (15!) dat de behandeling ging ondergaan, vroeg zich af waarom de verzekering zoiets niet terug wou betalen: het was toch duidelijk een aandoening waar ze later nog last van ging hebben?). Gelukkig dat er iets aan gedaan kan worden: met een soort van hete tang wordt gewoon het “overtollige” deel weggesneden. Voor de meisjes onder ons: ga eens voor de spiegel staan: alles wat je nog kan zien “uitsteken”, is blijkbaar overbodig en lelijk, en moet weg. Nu, ik ben zelf niet echt aangelegd in de biologie of de geneeskunde, maar ik dacht net dat het opzwellen van de schaamlippen een teken van opwinding was (oké, het moet niet zoals bij de bonobo’s die er op kunnen gaan zitten, maar een beetje mag toch?). En mannen, die hebben duidelijke (en dan nog liefst visuele) signalen nodig, dus waarom zou je die dan verbergen? De chirurg was zo vriendelijk om even bij Sunny te kijken of ze in aanmerking kwam voor een operatie, en uiteraard, daar kon heel wat bijgeschaafd worden. Voor de geïnteresseerden: voor dat wegsnijden ben je toch minstens vijfduizend dollar kwijt.

Hij was ook wel heel open over wat hij daar nu zelf aan overhield: 350.000 dollar ongeveer. Per maand. Hij ging nu elk jaar een partner bijnemen, dan kon hij over drie jaar op een eigen eilandje gaan zitten, zodat die partners hem een miljoentje per maand konden opsturen. Mijn vader, die als simpele huisarts ongeveer tien jaar werkt voor zo’n bedrag, ging eens in de garage kijken of we geen soldeerbout hebben liggen die dienst kan doen.

De vraag die bij dit onderwerp altijd naar boven komt (en ook in de reportage gesteld wordt) is simpel: waarom gebeurt dit? Waarom zijn steeds meer vrouwen ongelukkig over hun lichaam? Moet daar op één of andere manier tegen opgetreden worden? De maakster was zelf redelijk tevreden over haar lichaam, maar nadat een fotograaf haar even door Photoshop gehaald had, vond ze zichzelf het lelijke zusje van haar geshopte zelf. Ook toen ze terug thuis was van haar trip naar LA had ze toch weer wat aanmoediging nodig van haar man en kinderen om niet meer onzeker te zijn over haar eigen lichaam. Vroeger was er nog protest tegen het scheren van je benen, nu word je als een viezerik bekeken als je het eens vergeten bent. Zal het later hetzelfde zijn voor wie zich niet laat Botox-en?

De uitgevers van de glossy-magazines geven uiteraard toe dat praktisch alle foto’s die verschijnen in hun boekjes bijgewerkt zijn. Je wilt toch even wegdromen als je in zo’n boekje kijkt? Maar uit onderzoek (al zijn er uiteraard veel valkuilen als je zoiets wetenschappelijk wilt bepalen) blijkt toch dat vrouwen die zelfs maar even in zo’n boekje kijken, pessimistischer denken over hun eigen schoonheid. En diezelfde tijdschriften gaan uiteraard geen negatieve zaken schrijven over de mode- en verzorgingsproducten die in hun advertenties gepromoot worden (zoals bijvoorbeeld het feit dat anti-rimpel-crémes niets uithalen). Naar aanleiding van de reportage is er een website gestart waar je een proces tegen de schoonheidsindustrie kan starten. Is zoiets zinnig? Moet iemand (uiteraard de overheid) tegen deze uitwassen (zijn het dat wel?)optreden? Ik weet het niet. Dit is weer zo’n vraag waar je kan kiezen tussen een socialistisch, links antwoord (“we moeten de mensen beschermen tegen de macht van de industrie, er moeten regels bepaald worden”), en een meer liberaal, rechts standpunt (“de burgers zijn oud en wijs genoeg om hiertegen bestand te zijn”). Had ik maar een lidkaart van een partij gekocht, dan kon die in mijn plaats denken.

We sluiten af met een service-bericht: ik heb nog hopen posts in mijn hoofd zitten, over Thé Lau, de werken hier aan de studio, ons volgend toneelstuk waar we terug voor aan ‘t repeteren zijn; maar ik heb het nu érrug druk met zaken die allemaal binnenkort af moeten (en waar ik dan ook weer over zal schrijven), dus die staan allemaal in de wachtrij. Ondertussen kunnen jullie misschien elkaar bezighouden door hieronder commentaar achter te laten? Dat toont toch altijd gezelliger voor de toevallige passant (want ook over de zoektermen waarmee mensen hier uitkomen zijn nog leuke dingen te vertellen).