Verhuisd!

Ah, blijkbaar wist nog niet iedereen dat ik ergens anders verder schrijf. Je mag je links aanpassen en nu gaan naar http://www.monkeyman.be. Dit blijft hier nog staan als archief, voor de echte kenners.

Belevenissen van een lakei

Vandaag zijn we naar een van de heikelste discussiepunten van de laat-Romeinse geschiedenis van Tongeren gegaan: Ooit Tongeren, een nakomertje van Het Land van Ooit in Nederland, het park waar de kinderen baas zijn. Als je de meningen in de kranten leest, is het een ramp: veel te weinig volk, luie jobstudenten, ongeïnspireerde toneeltjes… Omdat Lotte er als personage rondloopt, vonden we van S.O.S. en haar improvisatie-groep dat we toch eens moesten gaan kijken hoe ze daar nu eigenlijk de kost verdient. Lotte heeft ondertussen een aantal correcties doorgestuurd, die je in het cursief tussendoor vindt, evenals een aantal aanpassingen van mijn kant.

Een eerste opmerking: ja, ‘t is redelijk duur. Je betaalt 18 euro per persoon, enkel wie jonger is dan drie jaar (hoe controleren ze dat eigenlijk?) mag gratis binnen. Wij zijn een beetje creatief geweest en samen met een Antwerpse familie binnengegaan, waardoor we groepskorting kregen. Leraren moeten zeker niet aarzelen, die krijgen tot het einde van de vakantie hun visum gratis. Maar als je met een doorsnee gezin gaat, ben je dus al 70 tot 90 euro aan de kassa kwijt. Eénmaal binnen moet je nergens meer betalen, tenzij je geen lunchpakket meehebt, of een gadget wilt kopen. Alles is relatief natuurlijk: Plopsa Indoor kost misschien minder, maar vele andere pretparken zijn (een stuk) duurder. Het zal mij leren met een beperkt wereldbeeld rond te lopen

De stad Tongeren (die er via een PPS-constructie in geïnvesteerd heeft) klaagt dat er te weinig aandacht is voor haar Romeinse verleden. Tja, daar kan je ze geen ongelijk in geven. De meeste personages komen uit het originele Land, en daar zit alles in een middeleeuwse sfeer (met ridders, prinsessen, lakeien en hofdames). Drie attracties hebben een Romeins thema: een galjoen waar je zelf mag roeien, Ambiorix die je mag rondtrekken, en touwtrekken tegen Caesar (dat spijtig genoeg vandaag buiten gebruik was). Voor de rest is er nog de grote show in het Colosseum, waar je eigenlijk weer een riddershow te zien krijgt (met enkele elementen waar de voorzitter van de heemkundige kring zich zeer druk over zou maken). Al vochten ze in die tijd blijkbaar ook al zo – misschien dat enkel het (kort stukje) steekspel niet historisch correct was. Och neen, ik vergeet nog de Plinius-fontein: een soort van replica van een antieke fontein, maar dan met felle blauwe en roze kleurtjes. Blijkbaar moest er nog een voorwaarde in het contract vervuld worden… Lap, ‘t is geen replica! Het is wel degelijk de bron zoals ze daar altijd gestaan heeft, maar dan met een huisje eromheen (dat dus wel de omliggende kleuren heeft gekregen). Misschien dat ze de heemkundige kring kunnen vragen om een bordje met uitleg op te komen hangen…

Wij hadden geen kinderen mee, dus hebben we zelf ons kinderlijk enthousiasme moeten bovenhalen (wat gelukkig mocht: er staat nergens een bovenlimiet op). Alles bij elkaar zijn er niet zoveel attracties, maar je moet (mede dankzij het lage bezoekersaantal, ik gok op 500 man in de grote show) nergens aanschuiven, waardoor je gemakkelijk de leuke dingen meermaals kunt doen (en kinderen onder de tien houden dikwijls nog van herhaling, so why bother?). De waterspelen zijn toch nog redelijk uitdagend (en je kan er echt invallen), maar er is een droogkamer (waar het water opdroogt, maar jij je terug natzweet van de hitte – niet zo effectief dus). Het blijft wel een pretpark, dus doe iets aan wat vuil mag worden

Naast de attracties heb je ook nog de verschillende verhalen in de theatershows. Het overkoepelende verhaal van Ooit is mij niet helemaal duidelijk (blijkbaar hebben we daarvoor de poppenshow gemist waar alles in uitgelegd wordt), en ik vond het ook spijtig dat je dat niet ergens rustig kon nalezen (als ik later op mijn vader blijf lijken, dan zou ik dat op een bankje willen doen, terwijl de kinderen de weg uit het doolhof zoeken – laat ze maar lopen!). De boodschap dat de kinderen baas zijn, en hun ouders de lakeien, kwam naar mijn inzien ook niet zo duidelijk over.

We zijn ook naar de show gaan kijken waar Lotte in meespeelde, en, surprise surprise, ik werd op het podium geroepen. Toevallig mocht ik dan ook nog de persoon “Jan” spelen, waardoor wildvreemden mij achteraf herkenden, en mijn naam in het park riepen. Bizarre ervaring. Mijn pas gekoppelde date heb ik echter niet meer teruggezien.

Eindconclusie? Ja, er zijn nog wat kinderziektes, maar die worden er nog wel uitgewerkt (door het volgende management waarschijnlijk, want het huidige is al ontslagen (dichterlijke overdrijving: er zijn een tweetal personen opgestapt)). Als je kinderen onder de tien hebt, en in een grotere groep kan gaan (zodat je van de korting kan profiteren), zou ik niet twijfelen. Als je geen groep hebt, kan je nog altijd proberen op de parking nieuwe vrienden te maken. Bereid het bezoek wel een beetje voor, door op de site de verhalen te lezen, en die aan de kinderen te vertellen (wat de verwachting nog leuker maakt). In Tongeren zijn er ook nog andere bezienswaardigheden (de oude gevangenis onder andere), maar ik weet niet hoe goed dat te combineren valt (tenzij je peppillen begint uit te delen, wat ze in de obscure Haspengouwse dancings wel eens doen).

Zonet kreeg ik een sms’je van Lotte waarin ze liet weten dat ze haar voet had omgeslagen, hopelijk zijn we niet de laatsten die haar deze zomer aan het werk hebben gezien. Ook hier een update: zes weken brace, en nog een weekje krukken, dus nog tijd genoeg om haar tegen de afsluiting van het seizoen nog te zien – of gewoon alle andere personages, want er lopen er genoeg door het park

Om af te sluiten iets waarschijnlijk alleen informatici mee gaan lachen: toen ik het zag liggen, kon ik dit Bubble Sword niet laten liggen. Bellen van klein naar groot, in kwadratische tijd!

Stik!

Er schuilt zowaar een huisvrouw in mij! Katrien liet vorige week vallen dat ze wel terug zou willen leren werken met een naaimachine, en toevallig viel er deze week een tweedehands Singer in onze armen. Machtig spul, uit 1983.

Gefeliciteerd! U bent op het punt om een avontuur en creativiteit te beginnen: U gaat naaien! En, U gaat naaien op één van de gemakkelijkste machines die ooit gemaakt werd.

Gefascineerd door zo’n geweldig stuk engineering (weet jij hoe het werkt? Ik wel), heb ik het ook eens geprobeerd (trouwens de eerste keer dat ik iets met pedalen heb bediend – als ik dit onder de knie heb, wordt de auto het volgende doel).

Na twee oefenlijntjes ben ik maar meteen met iets moeilijk begonnen: een zakje. Het resultaat kan je (met moeite) op de foto bewonderen. Wat een geluk dat we volgende week moederdag vieren! ‘t Is weer als in mijn kleutertijd: crappy gifts all over!

En ter afsluiting van die kerkhistorie: de misboekjes zijn gedrukt, ik sta er in, maar ik zal me er wel op een aanvaardbare manier doorslaan.

Zij bidden u, verhoor hen heer

Een aanvulling op mijn moreel dilemma: de eigenlijke tekst die ik gevraagd ben om te lezen:

Voor haar en hem die deze mooie dag niet meer met ons kunnen meevieren, maar nog steeds in ons hart wonen. Dat zij vanuit dat warme plekje getuige mogen zijn van ons geluk.

Gevolgd door “Wij bidden u, verhoor ons Heer”, gezegd door de hele kerk (maar ik sta daar natuurlijk wel als enige met een micro).

Wat denken jullie, mijn vrijwillig extern geweten?

Groeten uit de berensteeg!

Even een onnozel tussendoortje: toevallig zag ik het stukje kadaster waar wij op wonen, en blijkbaar heet onze grond historisch “De wilde beeren steeg”. Nog maar eens een bewijs dat mijn zusje wel degelijk hier door beren is achtergelaten! Ik heb het altijd geweten!

Mijn ouders wisten dat blijkbaar al langer (van die naam, niet van mijn gedropte zus), maar volgens hun slaat het op de bosbessen die hier nu nog langs de wegen te vinden zijn. Tss… ben ik dan de enige met een beetje fantasie?

Die kaarten zijn wel leuk, alleen spijtig dat ik ze nergens online vind. Ik ben ze maar toevallig tegengekomen omdat hier in de buurt een gewestelijk ruimtelijk uitvoeringsplan wordt opgesteld, en de kaarten in dat dossier zaten. Geo-Vlaanderen is zo al langer aanbieder van hopen interessant geografisch materiaal. ‘t Is misschien niet zo vlot als Google Maps, maar je kan er toch enige tijd bezig blijven.

Ik laat jullie bidden voor…

Mijn zus trouwt binnenkort, en ze wilt ons als broers en zussen natuurlijk betrekken bij de viering. Zo kwam ze gisteren binnen met een stukje uit het misboekje, en de vraag of ik dit wou lezen: “Wij bidden ook voor onze dierbaren die overleden zijn, met name voor die en die…”. Klein probleempje: ik geloof niet. En bid dus ook niet. Die zinnen, ook al zijn het er maar twee, gaan voorlezen in een kerk lijkt mij nogal hypocriet. Dus heb ik vriendelijk neen gezegd (wat ze trouwens wel begreep hoor, maar ‘t is natuurlijk wel wat lastig voor de planning).

Mijn jongere zus vindt mij weer geweldig onnozel dat ik mijn principes niet eventjes kan negeren voor die paar zinnetjes. Het is natuurlijk niet veel, en ik zou er haar een plezier mee kunnen doen (want er zijn niet veel anderen die die zinnen kunnen zeggen omdat ze enkel op onze situatie van toepassing zijn). Eventjes werd er overwogen om de stukken van mijn jongste zus en mij te wisselen, zodat ik een verhaaltje over de trouwkaars mocht voorlezen (waarin geen expliciete religieuze verwijzingen zaten), maar daar paste ik blijkbaar niet zo in het kader.

Voor mij is het eenvoudig natuurlijk: ik werk met alle plezier mee aan dat huwelijk, en als zij die graag in een kerk vieren, dan kom ik ook met het volste genoegen, maar ik ga niets lezen waar ik zelf niet achter sta. En als ik dan nergens in de planning pas: geen probleem, het is hun viering, ik moet daar niet speciaal een plaats in krijgen. Maar ben ik nu echt zo’n PITA als ik dit niet wil doen?

Feest!

Eindelijk een fatsoenlijke feestdag, en niet zo wat van die softe zever zoals tien dagen geleden. Zo wat linkse kleinkunst, bouw je daar een natie mee op? Neen, een militaire parade, dat lijkt er al meer op!

Enfin, ik heb er niet zoveel van gemerkt: ik heb vandaag al vier uur gewerkt, en de nieuwe Harry Potter gehaald in een winkel die daar speciaal voor openging. Hoera voor de kleine zelfstandige!

Gisteren in de AS Adventure

“Goeiedag, ik zoek een muskietennet”
“Ah leuk, waar gaat u heen?”
“Euh… ‘t Is eigenlijk niet voor mij, maar voor mijn broer.”
“Ah, en waar gaat hij heen?”
“Euh… ‘t Is eigenlijk om thuis boven zijn bed te hangen, tegen de muggen.”
“Ah. Nu ja, dat moet ook kunnen zeker?”

Mijn toekomst zou dus muggenbeten-vrij moeten zijn, nadat ik Katleen gisteren op expeditie heb gestuurd om een muggennet te gaan halen. We hebben hier wel vliegenramen op de slaapkamers, maar het is hier zo’n open huis, dat dat eigenlijk niet helpt. De nacht van woensdag op donderdag zou dus de laatste keer mogen geweest zijn dat ik door zo’n ellendig beest mij urenlang (of zo leek het toch) wakker hield, en deed twijfelen of het de moeite was om het licht aan te doen en op jacht te gaan (wat het toch nooit is, want ofwel vind je haar niet meer, ofwel eindigt het met een dikke rode vlek op de muur).

Ophangen ging gemakkelijk omdat ik vlak onder het dak slaap, en dus drie perfect geplaatste balken kon gebruiken om de haakjes in te boren. Het zal wel maar voor twee maanden zijn, want in september trekken Katrien en ik naar het appartement waar Martien nu nog zit, en ik weet niet of ik de huisbaas (zijnde ons vader) zover zal krijgen dat ik daar ook gaatjes mag boren.

Als je ‘t ziet, denk je onmiddellijk aan een tent of een hemelbed. Vroeger (nog niet zo lang geleden eigenlijk) heb ik een hele tijd witte lakens rond mijn slaapplatform gehangen, wat het helemaal een tent-uitzicht gaf (maar nogal veel luchtcirculatie tegenhield). Nu is die sfeer er terug, maar dan zonder de nadelen. Alhoewel: ‘t is nog een beetje zoeken, want het rek waar mijn wekker en zo op staan, ligt normaal ook buiten het net, en is dus moeilijker bereikbaar. Dat zou dan wel als voordeel moeten geven dat ik ’s ochtends meer kans heb om op tijd uit bed te komen.

Deze nacht heeft het alleszins gewerkt: ik heb aan één stuk door kunnen slapen. Al kan het natuurlijk ook zo zijn dat er gewoon geen muggen in mijn kamer zaten…

Ook nog aan de kassa gisteren:

“Goh Katleen, dat zakje is nu wel erg vuil hé. Hadden we niet beter die andere genomen?”
“Ach mevrouw, als ze weg is, zal dat nog vuiler worden hoor. Waar ga je eigenlijk naartoe meisje?”

Zwemmer zwem

Kijk eens aan, een nieuw blogbericht. Da’s ook al een hele tijd geleden. Mijn dagen waren (en zijn) dan ook goedgevuld, dus dan schiet er niet meer veel tijd over om iets te schrijven. Maar hoe kan ik jullie, mijn trouw publiek, in de steek laten? Daarom hier een bericht dat al een tijdje in mijn hoofd zit, en er nu uit kan vloeien.

Sinds een tijdje zijn Katrien en ik terug regelmatig aan het zwemmen. Als student mag ik gratis binnen (gratis bestaat niet, dus dank u Dries!), en vroeger (toen de dieren nog spraken, en er nog geen eindwerken bestonden) hebben we dat een tijdje gedaan met een aantal informatici. Dat was toen echter niet veel meer dan een half uurtje in ‘t water hangen, zo nu en dan een baantje trekken, en weer wat hangen.

Katrien heeft in haar jonge tijd nog een aantal jaren in een zwemclub gezeten, en verwacht er dus wat meer van. Ik beleefde niet zoveel plezier aan die baantjes, vooral omdat ik een slechte techniek had. Ik was de helft van de tijd bezig het water uit mijn ogen te houden om te zorgen dat ik niet tegen mijn voor- of zijganger zwom, want ik ben niet zo chloor-bestendig. Dat betekent dat ik probeerde te vermijden dat mijn hoofd onderging, maar bij een schoolslag verspil je hierdoor veel energie. Simpel te verhelpen: een zwembril ergens in een uitverkoop gevonden (een Speedo aan 9 euro), en we kunnen verder (wel nog even wennen: ergens zit nog die schrik dat er water gaat binnenlopen, waardoor je je ogen samentrekt, waardoor er water binnenloopt – maar het gaat al beter).

Op naar de volgende hindernis: mijn eeuwig lopende neus. Die blijkbaar een stuk verergert als daar (chloor)water binnenkomt. Waardoor ik (naar mijn aanvoelen) toch wel een aantal liters snot in de filters heb doen belanden. Maar kijk, ook daar bestaat een remedie voor: altijd zien dat je uitademt als je onder water zit. Anders waren het van die neusknijpers geweest, maar dat is teveel van het goede voor mij (ik raak die dingen toch maar kwijt).

De ellende aan die baantjes is dat je natuurlijk nooit even snel gaat als de anderen. Katrien heeft ongeveer twintig baantjes van 25 meter nodig om mij te dubbelen. Dat heeft met haar zwemclubverleden te maken, maar toch: ik heb de geweldige Fabry-kuiten geërfd, dus die zouden mij toch een voordeel moeten geven? Die zouden dat moeten ja, ware het niet dat ik ze verkeerd gebruik. Ik weet nog niet precies hoe, maar Katrien (die altijd behoorlijk wat tijd achter mij zit, als ze probeert in te schatten wanneer het juiste moment is om mij voorbij te steken zonder op mijn hart te trappen), beweert dat ik niet gelijkmatig trap. Eén been slaat een beetje raar uit. Ik weet nog niet waar het precies aan ligt, maar het is waarschijnlijk een combinatie van te dicht tegen de rand van je baantje zwemmen, waardoor je altijd moet vermijden dat je in het baantje naast je iemand in z’n maag trapt, en je daar inhoudt, en, vooral, een zwemshort die wel goedkoop was (4 euro, daarna teruggezien in de solden voor 8 euro), maar toch net een beetje raar komt zitten, waardoor je je been niet volledig kan uitslaan. Ik kan het niet precies omschrijven, maar er zit ergens iets raar gewikkeld of zo.

Maar goed, techniek kunnen we verbeteren, dus vandaag heb ik dat geprobeerd. Waarbij ik meteen op de limieten van mijn eigen kunnen ben gebotst. Want ik ben een man, en, mocht dat niet duidelijk zijn, niet eentje van het multi-tasking type (want dat was ik een vrouw). Als ik op meerdere dingen tegelijk moet letten, loopt dat onherroepelijk verkeerd af. In het verkeer is dat nog niet zo erg (met mijn fluovest en helm blijven alle andere weggebruikers toch uit de buurt), maar in het zwembad speel je met je eigen drijfvermogen, en een fout heeft directe gevolgen. Ik som even op, en u zal zien dat het een wonder is dat ik het telkens overleef. Ik moet: a) zorgen dat ik onder water door mijn neus uitadem; b) zorgen dat ik boven water pas terug inadem langs mijn mond; c) gecoördineerd met mijn armen slaan; d) gecoördineerd met mijn benen slaan; e) uitkijken naar andere zwemmers in de buurt, en zonodig mijn koers aanpassen, zonder hierbij nieuwe zwemmers midscheeps te treffen; f) luisteren naar de redders, want ik denk altijd dat ze op mij aan het fluiten zijn (en ik zie daar ook geen vijf meter zonder bril!); g) tellen hoeveel baantjes ik al gezwommen heb (hierover zodadelijk meer); h) mentaal in een Zen-status komen, want we zwemmen tenslotte om te ontspannen. De aandachtige lezer merkt dat ik mij achtereenvolgens verslik, mijn neus begint te lopen, iemand in gebloemd badpak nét niet vol op de neus stamp, panikeer, en tenslotte kramp krijg, net in het diepste deel.

Goed, na deze zever (wat niet betekent dat het niet waar is), nog een stukje dat misschien wel serieuzer kan zijn. Ik hou dus inderdaad het aantal gezwommen baantjes, zo heb je een richtpunt om te stoppen, en om te weten of het beter of minder goed gaat dan de vorige keer. Ik probeer nu altijd twee keer twintig baantjes te zwemmen, dus duizend meter in totaal. Het is in een zwembad echter niet zo simpel om de tel bij te houden: het lijkt allemaal op elkaar, en al snel weet je niet meer of je nu aan baantje tien of twaalf bezig bent. Dat is natuurlijk allemaal niet zo belangrijk, maar ‘t zou toch leuk zijn om te weten. Net zoals je bij de bowling achteraf een papiertje met je uitslag meekrijgt, en je de volgende keer kan zien of je het beter doet, en zo ja, bij welke beurten, zou je zoiets bij het zwemmen moeten kunnen doen. Zou het niet mogelijk zijn een systeem te ontwerpen dat goedkoop voor elke zwemmer kan bijhouden wat diens tijden (ongeveer) zijn? Het moet niet zo precies, ‘t is gewoon om te zien of je deze week een stuk minder bent dan de vorige of zo. Die secondenklokken helpen mij niet, want die zie ik dus niet duidelijk genoeg). Stel dat je iedereen een RFID-polsbandje geeft (wat sommige zwembaden al doen voor het kastjesbeheer), zou je dan niet aan de uiteindes van het zwembad op een of andere manier een lange (waterdichte!) RFID-ontvangstrook kunnen maken? Je kan dan detecteren wanneer die pols dichter dan dertig centimeter of zoiets is, en daaruit afleiden hoe lang er over een baantje is gedaan. Achteraf kan je dat dan mooi in een tabelletje gieten, en meegeven (of on-line bijhouden, zoals die Nike+iPod mannen, om er een beetje mee te stoefen).

Ik weet niet, zou dat geen leuk ideetje zijn voor een student-ingenieur die nog een onderwerp voor een eindwerk zoekt of zo? Een kleine vermelding in het dankwoord is genoeg

Nieuwe regels

Geen computer meer na tien uur ’s avonds. In het weekend zelfs na acht uur. Er zijn belangrijker zaken in het leven. En de nadelen van een avondje/nachtje doorwerken wegen voor mij niet op tegen het verlies dat ik erna heb. Ik kan blijkbaar niet meer lang opblijven zonder de dag (soms zelfs dagen) erna echt mottig te zijn, wat niet echt handig is als je moet gaan werken.

‘t Is ook een manier om me tegen overwerken te beschermen: een groot deel van mijn werk kan ik in theorie van overal, en op elk moment doen, gesteld dat ik verbonden ben met internet. Dat betekent dat ik thuis de keuze heb: ofwel werken voor Lithium of City-Live, en factureren, ofwel werken aan die andere zaken die ik nog moet doen, maar die evengoed een beetje uitgesteld kunnen worden: mijn eindwerk, het jaarverslag van VVS, … De keuze is dan gemakkelijk gemaakt. Om dit te voorkomen, een simpele maar harde regel: ik beperk mijn eigen computertijd.

Dus als je me nog on-line ziet na die uren: zeg dat ik moet gaan slapen! Ik hoop dat het niet nodig zal zijn. Gisteren heb ik het de eerste keer gedaan, ook al wou ik dit nog schrijven, en nog twee andere posts, en nog snel-snel een DVD’tje rippen: ik heb mij gewoon neergezet met de tekst van Web-informatiesystemen die ik nog moest lezen, en zie, een wonder gebeurde: na een uur viel ik in slaap. Om tien uur ’s avonds! Iets wat ik anders zeker nooit gedaan zou hebben. Vandaag was ik wakker (en fris!) om acht uur. Een vreemde ervaring, maar ik beklaag me niet.

Voor wie meteen cold turkey wilt gaan: op 24 maart is het Shutdown day, en word je opgeroepen om één dag lang je pc uit te laten staan. Wie het meer in de games-sfeer zoekt: Get a First Life: Fornicate using your actual genitals. Een goede suggestie, lijkt me.