Zwemmer zwem

Kijk eens aan, een nieuw blogbericht. Da’s ook al een hele tijd geleden. Mijn dagen waren (en zijn) dan ook goedgevuld, dus dan schiet er niet meer veel tijd over om iets te schrijven. Maar hoe kan ik jullie, mijn trouw publiek, in de steek laten? Daarom hier een bericht dat al een tijdje in mijn hoofd zit, en er nu uit kan vloeien.

Sinds een tijdje zijn Katrien en ik terug regelmatig aan het zwemmen. Als student mag ik gratis binnen (gratis bestaat niet, dus dank u Dries!), en vroeger (toen de dieren nog spraken, en er nog geen eindwerken bestonden) hebben we dat een tijdje gedaan met een aantal informatici. Dat was toen echter niet veel meer dan een half uurtje in ‘t water hangen, zo nu en dan een baantje trekken, en weer wat hangen.

Katrien heeft in haar jonge tijd nog een aantal jaren in een zwemclub gezeten, en verwacht er dus wat meer van. Ik beleefde niet zoveel plezier aan die baantjes, vooral omdat ik een slechte techniek had. Ik was de helft van de tijd bezig het water uit mijn ogen te houden om te zorgen dat ik niet tegen mijn voor- of zijganger zwom, want ik ben niet zo chloor-bestendig. Dat betekent dat ik probeerde te vermijden dat mijn hoofd onderging, maar bij een schoolslag verspil je hierdoor veel energie. Simpel te verhelpen: een zwembril ergens in een uitverkoop gevonden (een Speedo aan 9 euro), en we kunnen verder (wel nog even wennen: ergens zit nog die schrik dat er water gaat binnenlopen, waardoor je je ogen samentrekt, waardoor er water binnenloopt – maar het gaat al beter).

Op naar de volgende hindernis: mijn eeuwig lopende neus. Die blijkbaar een stuk verergert als daar (chloor)water binnenkomt. Waardoor ik (naar mijn aanvoelen) toch wel een aantal liters snot in de filters heb doen belanden. Maar kijk, ook daar bestaat een remedie voor: altijd zien dat je uitademt als je onder water zit. Anders waren het van die neusknijpers geweest, maar dat is teveel van het goede voor mij (ik raak die dingen toch maar kwijt).

De ellende aan die baantjes is dat je natuurlijk nooit even snel gaat als de anderen. Katrien heeft ongeveer twintig baantjes van 25 meter nodig om mij te dubbelen. Dat heeft met haar zwemclubverleden te maken, maar toch: ik heb de geweldige Fabry-kuiten geërfd, dus die zouden mij toch een voordeel moeten geven? Die zouden dat moeten ja, ware het niet dat ik ze verkeerd gebruik. Ik weet nog niet precies hoe, maar Katrien (die altijd behoorlijk wat tijd achter mij zit, als ze probeert in te schatten wanneer het juiste moment is om mij voorbij te steken zonder op mijn hart te trappen), beweert dat ik niet gelijkmatig trap. Eén been slaat een beetje raar uit. Ik weet nog niet waar het precies aan ligt, maar het is waarschijnlijk een combinatie van te dicht tegen de rand van je baantje zwemmen, waardoor je altijd moet vermijden dat je in het baantje naast je iemand in z’n maag trapt, en je daar inhoudt, en, vooral, een zwemshort die wel goedkoop was (4 euro, daarna teruggezien in de solden voor 8 euro), maar toch net een beetje raar komt zitten, waardoor je je been niet volledig kan uitslaan. Ik kan het niet precies omschrijven, maar er zit ergens iets raar gewikkeld of zo.

Maar goed, techniek kunnen we verbeteren, dus vandaag heb ik dat geprobeerd. Waarbij ik meteen op de limieten van mijn eigen kunnen ben gebotst. Want ik ben een man, en, mocht dat niet duidelijk zijn, niet eentje van het multi-tasking type (want dat was ik een vrouw). Als ik op meerdere dingen tegelijk moet letten, loopt dat onherroepelijk verkeerd af. In het verkeer is dat nog niet zo erg (met mijn fluovest en helm blijven alle andere weggebruikers toch uit de buurt), maar in het zwembad speel je met je eigen drijfvermogen, en een fout heeft directe gevolgen. Ik som even op, en u zal zien dat het een wonder is dat ik het telkens overleef. Ik moet: a) zorgen dat ik onder water door mijn neus uitadem; b) zorgen dat ik boven water pas terug inadem langs mijn mond; c) gecoördineerd met mijn armen slaan; d) gecoördineerd met mijn benen slaan; e) uitkijken naar andere zwemmers in de buurt, en zonodig mijn koers aanpassen, zonder hierbij nieuwe zwemmers midscheeps te treffen; f) luisteren naar de redders, want ik denk altijd dat ze op mij aan het fluiten zijn (en ik zie daar ook geen vijf meter zonder bril!); g) tellen hoeveel baantjes ik al gezwommen heb (hierover zodadelijk meer); h) mentaal in een Zen-status komen, want we zwemmen tenslotte om te ontspannen. De aandachtige lezer merkt dat ik mij achtereenvolgens verslik, mijn neus begint te lopen, iemand in gebloemd badpak nét niet vol op de neus stamp, panikeer, en tenslotte kramp krijg, net in het diepste deel.

Goed, na deze zever (wat niet betekent dat het niet waar is), nog een stukje dat misschien wel serieuzer kan zijn. Ik hou dus inderdaad het aantal gezwommen baantjes, zo heb je een richtpunt om te stoppen, en om te weten of het beter of minder goed gaat dan de vorige keer. Ik probeer nu altijd twee keer twintig baantjes te zwemmen, dus duizend meter in totaal. Het is in een zwembad echter niet zo simpel om de tel bij te houden: het lijkt allemaal op elkaar, en al snel weet je niet meer of je nu aan baantje tien of twaalf bezig bent. Dat is natuurlijk allemaal niet zo belangrijk, maar ‘t zou toch leuk zijn om te weten. Net zoals je bij de bowling achteraf een papiertje met je uitslag meekrijgt, en je de volgende keer kan zien of je het beter doet, en zo ja, bij welke beurten, zou je zoiets bij het zwemmen moeten kunnen doen. Zou het niet mogelijk zijn een systeem te ontwerpen dat goedkoop voor elke zwemmer kan bijhouden wat diens tijden (ongeveer) zijn? Het moet niet zo precies, ‘t is gewoon om te zien of je deze week een stuk minder bent dan de vorige of zo. Die secondenklokken helpen mij niet, want die zie ik dus niet duidelijk genoeg). Stel dat je iedereen een RFID-polsbandje geeft (wat sommige zwembaden al doen voor het kastjesbeheer), zou je dan niet aan de uiteindes van het zwembad op een of andere manier een lange (waterdichte!) RFID-ontvangstrook kunnen maken? Je kan dan detecteren wanneer die pols dichter dan dertig centimeter of zoiets is, en daaruit afleiden hoe lang er over een baantje is gedaan. Achteraf kan je dat dan mooi in een tabelletje gieten, en meegeven (of on-line bijhouden, zoals die Nike+iPod mannen, om er een beetje mee te stoefen).

Ik weet niet, zou dat geen leuk ideetje zijn voor een student-ingenieur die nog een onderwerp voor een eindwerk zoekt of zo? Een kleine vermelding in het dankwoord is genoeg

Zogezegd in Gent

Op vrijdag zes mei organiseert Radio 1 in de Vooruit in Gent een literaire avond: Zogezegd. Tom Lanoye is curator, en hij heeft het programma opgesteld rond vier sessies waar je er ééntje uit moet kiezen, en nog een hoop rand-evenementen waar je vrij naartoe mag. Wie heeft zin om hier mee naartoe te gaan? En welke vriendelijke medelezer uit het Gentse zou slaapplaatsen ter beschikking kunnen stellen? Misschien dat ik mijn meter meekrijg, en dan de late trein naar haar appartement in Oostende kan nemen, maar als dat niet lukt, zou ik niet graag ergens onder een brug moeten gaan liggen. De jeugdherberg kan natuurlijk ook nog, maar waarom geld uitgeven als je er een gezellig weerzien kan van maken?

Het volledige programma vind je op de hierboven gelinkte site, maar ik geef hier nog even wat meer detail over die vier sessies, en meteen mijn eigen mening.

Hollands glorie, met Connie Palmen, Adriaan van Dis, Arthur Japin, A.F.TH. Van der Heijden en Vonne vander Meer. Dat klinkt wel interessant, waarschijnlijk gewoon schrijvers die iets met hun werk doen.

Salon de Flandre, met Paul Mennes, david van reybrouck, Anne Provoost, Chaara Malika, Johan de Boose, Koen Peeters, Mustafa Kör, Johanna Spaey, Ingrid Van der Veken & Daddy’s Darlings (huisorkest). Hier zijn meer namen die ik niet ken, wat het wel leuk kan maken. Ook gewoon méér namen dan bij het Hollandse alternatief, dus als er iemand saai is, kan dat niet zo lang duren

Courteaux-comeback: Jan Decleir, Els Dottermans, Kevin Janssens, Tom van Dyck, Adriaan van Dis, Loesje Maieu en Tom Lanoye fêteren Shakespeare-vertaler Willy Courteaux met film- en andere citaten. Dit zijn allemaal mensen die iets heel boeiend op podium kunnen brengen, maar ik weet niet of ik er genoeg nieuwe dingen in zou vinden

Bravo Brusselmans: Vlaanderens Enige Volksschrijver en wordt 50 en is 25 jaar auteur. Verloren gewaande videobeelden weer opgeduikeld! Verkiezing van Brusselmans Lookalike 2007! Verkiezing van Miss Brusselmans 2007! Feestoptreden met als mistery guests de sterren van onze nationale R&R. Ik hou niet zo van zijn boeken, dus denk ik dat dit me niet zo zal aanstaan.

Kneltonen

Kaat en Co is bezig (drama! er is net iemand overleden!), dus weer tijd voor een nieuwe post. Deze keer over de repetities van ons nieuwe stuk, dat we eind mei hopen te brengen. Niet veraf meer, dus zal het vlot moeten lopen. Voor de acteurs die hier meelezen: dat betekent dat de tekst snel gekend zal moeten zijn!

Na een meer dramatisch stuk vorige keer, brengen we nu iets luchtig: De ingebeelde zieke van Molière. In dat stuk wordt er goed gelachen met de geneeskunde en zelfingenomen dokters, ideaal dus om tijdens de verkiezingsweek van Miezerik te brengen.

Zoals gezegd verzorgen Lotte en ik deze keer de regie. Voor ons beiden is het de eerste keer dat we regie doen, dus is het nog een beetje zoeken om de juiste stijl te vinden. Waar Frederik en Annelies vertrokken vanuit een duidelijk beeld hoe alles er uit moet zien, hebben wij op voorhand veel minder in ons hoofd. Het zoeken met de groep is wel leuk, maar zal dat op zo’n korte tijd tot een goed resultaat leiden?

We zijn nu voorlopig nog door alle scènes aan het lopen om te kijken hoe we die willen brengen, en te weten waar de moeilijkheden gaan zitten. Een eerste werkpunt ligt bij onze hoofdrolspeler. Nico kan acteren, hij heeft al in een aantal voorstellingen meegedraaid, maar hij komt uit Helchteren. En nu weet ik niet of u mensen van Helchteren kent, maar die kunnen blijkbaar hun klemtonen op vreemde plaatsen leggen. Als je gewoon met hem praat merk je het niet, maar in dit stuk moet hij erg veel praten, en dan kan het voor het publiek misschien wel opvallen. We willen de aandacht zoveel mogelijk bij het stuk houden, dus daar gaan we nog een beetje aan schaven. Maar goed, daar komen we wel door. Ze gaan ‘m thuis gewoon niet meer verstaan nadat Lotte en ik hem eens goed onder handen hebben genomen!

Ik zeg nu wel dat Lotte en ik de regie doen, maar eigenlijk zijn er meer mensen mee bezig. Frederik is nog altijd bereid om zo nu en dan een handje toe te steken en raad te geven, maar ook Niels en Adam hebben al regelmatig nuttige tips gegeven. Niels zal waarschijnlijk de proloog en epiloog onder handen nemen, iets waar hij zich helemaal in uit kan leven.

Nog een interessante vraag is hoe we dit met Sabam gaan regelen. Op de originele tekst staat uiteraard geen auteursrecht meer (Molière is in 1673 overleden, toevallig toen hij met Le malade imaginaire op de planken stond). Maar ja, wij gaan het natuurlijk niet in het Frans opvoeren. Frederik heeft daarom een aantal bestaande vertalingen samengesmeed tot één nieuwe tekst. Enfin, het maakt voor ons niet zoveel uit, want door onze lage ticketprijs betalen wij toch altijd maar het forfait van 50 euro per voorstelling.

Maar goed, Koppen is begonnen, over Citibank die snel krediet geven. Wel interessant om te zien hoe ze zich er uit proberen te praten. Ik heb zelf een kredietkaart van Citibank gekregen met een limiet van 750 euro. Het enige wat ik moest voorleggen was mijn studentenkaart. Een inkomen was niet nodig. Maar goed dat ik ‘m bijna nooit gebruik, en zeker niet om geld uit te geven dat ik nog niet heb…

Labi-i, Labi-e, Labi-a

Donderdagavond was er op Nederland 2 een goede documentaire: “Beperkt houdbaar”, over de plastische chirurgie. In deze hippe wereld zijn er natuurlijk ook veel blogs die er ook over schrijven, maar laten we hopen dat onder de lezers van deze blog (die ondertussen met meer dan verwacht zijn, dus welkom allemaal!), er niet teveel bij de Noorderburen gaan neuzen.

Ik ga niet alles vertellen (kijk naar de uitzending, dat kan gratis via internet, dus niet betalend zoals bij onze VRT), maar tegen het einde van de reportage werden er toch een aantal dingen gezegd die ik de moeite waard vind om te delen. Zo ging de reportagemaakste in Los Angeles op bezoek bij de vaginakliniek, waar je je schaamlippen kan laten bijwerken. Moet dat? Ja blijkbaar, als je de Playboy en dergelijke mag geloven. Op de foto’s daaruit die ons getoond werden, lijken de vagina’s mij eerlijk gezegd nogal pre-puberaal. Dus volledig kaalgeschoren, maar dan vooral zo dat je geen schaamlippen kan zien. Gewoon een klein spleetje in een strakke huid. Het is blijkbaar een probleem als je schaamlippen zichtbaar zijn (de moeder van het meisje van vijftien (15!) dat de behandeling ging ondergaan, vroeg zich af waarom de verzekering zoiets niet terug wou betalen: het was toch duidelijk een aandoening waar ze later nog last van ging hebben?). Gelukkig dat er iets aan gedaan kan worden: met een soort van hete tang wordt gewoon het “overtollige” deel weggesneden. Voor de meisjes onder ons: ga eens voor de spiegel staan: alles wat je nog kan zien “uitsteken”, is blijkbaar overbodig en lelijk, en moet weg. Nu, ik ben zelf niet echt aangelegd in de biologie of de geneeskunde, maar ik dacht net dat het opzwellen van de schaamlippen een teken van opwinding was (oké, het moet niet zoals bij de bonobo’s die er op kunnen gaan zitten, maar een beetje mag toch?). En mannen, die hebben duidelijke (en dan nog liefst visuele) signalen nodig, dus waarom zou je die dan verbergen? De chirurg was zo vriendelijk om even bij Sunny te kijken of ze in aanmerking kwam voor een operatie, en uiteraard, daar kon heel wat bijgeschaafd worden. Voor de geïnteresseerden: voor dat wegsnijden ben je toch minstens vijfduizend dollar kwijt.

Hij was ook wel heel open over wat hij daar nu zelf aan overhield: 350.000 dollar ongeveer. Per maand. Hij ging nu elk jaar een partner bijnemen, dan kon hij over drie jaar op een eigen eilandje gaan zitten, zodat die partners hem een miljoentje per maand konden opsturen. Mijn vader, die als simpele huisarts ongeveer tien jaar werkt voor zo’n bedrag, ging eens in de garage kijken of we geen soldeerbout hebben liggen die dienst kan doen.

De vraag die bij dit onderwerp altijd naar boven komt (en ook in de reportage gesteld wordt) is simpel: waarom gebeurt dit? Waarom zijn steeds meer vrouwen ongelukkig over hun lichaam? Moet daar op één of andere manier tegen opgetreden worden? De maakster was zelf redelijk tevreden over haar lichaam, maar nadat een fotograaf haar even door Photoshop gehaald had, vond ze zichzelf het lelijke zusje van haar geshopte zelf. Ook toen ze terug thuis was van haar trip naar LA had ze toch weer wat aanmoediging nodig van haar man en kinderen om niet meer onzeker te zijn over haar eigen lichaam. Vroeger was er nog protest tegen het scheren van je benen, nu word je als een viezerik bekeken als je het eens vergeten bent. Zal het later hetzelfde zijn voor wie zich niet laat Botox-en?

De uitgevers van de glossy-magazines geven uiteraard toe dat praktisch alle foto’s die verschijnen in hun boekjes bijgewerkt zijn. Je wilt toch even wegdromen als je in zo’n boekje kijkt? Maar uit onderzoek (al zijn er uiteraard veel valkuilen als je zoiets wetenschappelijk wilt bepalen) blijkt toch dat vrouwen die zelfs maar even in zo’n boekje kijken, pessimistischer denken over hun eigen schoonheid. En diezelfde tijdschriften gaan uiteraard geen negatieve zaken schrijven over de mode- en verzorgingsproducten die in hun advertenties gepromoot worden (zoals bijvoorbeeld het feit dat anti-rimpel-crémes niets uithalen). Naar aanleiding van de reportage is er een website gestart waar je een proces tegen de schoonheidsindustrie kan starten. Is zoiets zinnig? Moet iemand (uiteraard de overheid) tegen deze uitwassen (zijn het dat wel?)optreden? Ik weet het niet. Dit is weer zo’n vraag waar je kan kiezen tussen een socialistisch, links antwoord (“we moeten de mensen beschermen tegen de macht van de industrie, er moeten regels bepaald worden”), en een meer liberaal, rechts standpunt (“de burgers zijn oud en wijs genoeg om hiertegen bestand te zijn”). Had ik maar een lidkaart van een partij gekocht, dan kon die in mijn plaats denken.

We sluiten af met een service-bericht: ik heb nog hopen posts in mijn hoofd zitten, over Thé Lau, de werken hier aan de studio, ons volgend toneelstuk waar we terug voor aan ‘t repeteren zijn; maar ik heb het nu érrug druk met zaken die allemaal binnenkort af moeten (en waar ik dan ook weer over zal schrijven), dus die staan allemaal in de wachtrij. Ondertussen kunnen jullie misschien elkaar bezighouden door hieronder commentaar achter te laten? Dat toont toch altijd gezelliger voor de toevallige passant (want ook over de zoektermen waarmee mensen hier uitkomen zijn nog leuke dingen te vertellen).

Salonsocialist? Moi?

Ben ik blij dat ik door de dag met mijn hersens mag werken! Zonet heb ik een terras(je) klinkers opgeruimd, en geloof mij, dat weegt. Het was niet zo veel (een dikke vijf vierkante meter), maar betonnen klinkers, dat begint wel door te wegen na een tijdje (als we dit als bron nemen, dan hebben we toch ongeveer duizend kilo versleept – dat kan wel tellen). Respect voor de straatwerkers die dit elke dag doen! (Al hebben die voor de grotere oppervlakten wel machines natuurlijk.)

En waarom doe ik zoiets? Om mij dichter bij de arbeider te brengen? Het zou wat zijn! Voor mijn eigen geluk ja. We gaan namelijk een deel van het huis verbouwen om er een studio van te maken. Het idee is bij mijn moeder ontstaan toen haar moeder ziek werd: dan zou ze hier thuis kunnen verzorgd worden indien dat nodig was. Het is toen echter nogal snel met haar achteruit gegaan, en ze is overleden voor er iets concreet was. Mijn grootvader is toen alleen achtergebleven, en hij wordt er ook niet echt jonger op. Dat is echter iemand die je met geen stokken uit zijn huis kan krijgen: oude bomen verplant je niet zomaar. Nu, ik heb hier natuurlijk mijn kans geroken en voorgesteld dat in afwachting van iemand die hulpbehoevend wordt, ik er wel samen met Katrien kan intrekken.

Nu, hier thuis kan het wel even duren eer plannen werkelijk uitgevoerd worden (zoals bij iedereen, vermoed ik). Vorig jaar was het idee dat we na het bouwverlof (ah ja, want die aannemers, die zijn allemaal druk bezig) zouden beginnen. Onze oorspronkelijke architect heeft alle moeite van de wereld gehad om de plannen van dit huis (toch bijna twintig jaar oud) terug in zijn computerprogramma te laden (hoera voor bestandscompatibiliteit!), en heeft dan een (eenvoudig) ontwerpje getekend. Dat zou uitgevoerd worden door enkele aannemers waar hij regelmatig mee werkt. Om een lang verhaal van wachten en zeuren kort te maken: daar is nooit iets van gekomen.

Een nieuwe poging werd ondernomen door de architect onder de arm te nemen waarmee Katrien haar ouders goed bevriend zijn, en die bij hen thuis al regelmatig met een verbouwing heeft meegeholpen. Tussendoor heeft dat nog geleid tot een verrassingsfeest hier thuis voor de verjaardag van Katrien haar moeder, maar dat is een ander verhaal. Enfin, dat heeft ook zijn tijd nodig gehad, maar dat was omdat er effectief werk gebeurde: we hebben nu een goed doordacht plan waar iedereen het over eens is, een zeer gedetailleerd bestek om de offertes te kunnen vergelijken, en, sinds deze week, ook aannemers die het komen doen.

Het eerste wat er gaat gebeuren is het leggen van een fundering voor een kleine uitbouw (zo’n twee vierkante meter), die voor een betere lichtinval zal zorgen. Die aannemer komt dat volgende week al doen, dus moesten de klinkers die er nu liggen weg. Het heeft de hele dag geregend en gestormd, maar gelukkig is het opgeklaard toen we begonnen, en op een uurtje was alles gebeurd. Ik voel het nu wel in mijn benen en mijn rug, dus ‘t is te hopen dat het rendeert voor mij.

Want dat is nog niet eens zo zeker. In september trouwt mijn zus, en die gaat dan een kleine vier maanden naar Zuid-Amerika (met haar verse man, uiteraard). Zij zitten nu in een appartementje in Diepenbeek dat eigendom is van de praktijk die mijn vader met zijn collega heeft (zelfstandigen moeten zelf voor hun pensioen zorgen hé), en dat is een alleraardigst plekje, zoals dat dan heeft. Niet te groot, niet te klein, een geweldige ligging (zowel qua bereikbaarheid als in het terrein)… En als ze vier maanden weg is, kan je dat appartement toch niet leeg laten staan? Dus ook hier is voorzien dat ik voor gewillige opvulling kan zorgen. Als zij terug zijn, gaan ze naar iets definitiever uitkijken. Zolang zouden ze onderdak nodig hebben, maar hey, is er dan geen studio ergens beschikbaar?

De enige reden waarom dit plan nog kan veranderen, is dat er iemand anders komt zitten. En dat zou wel eens mijn grootmoeder langs vaders kant kunnen zijn. Die zit reeds enkele jaren in een rusthuis (ze wordt maandag ook 96 jaar, dus dat mag wel), maar daar zijn problemen ontstaan. Het hele rusthuis is in januari naar een nieuw gebouw verhuisd, maar bij die verhuizing zijn er een aantal ingrijpende veranderingen gebeurd. Er werd beslist dat men niet langer alleen op de kamer zal eten, maar dat dit in een gemeenschappelijke eetruimte moet gebeuren. Op zichzelf geen slecht idee, ware het niet dat van de 46 mensen in haar blok, er 42 niet zelfstandig naar de eetruimte kunnen gaan. Het personeel moet dus al die mensen gaan halen en terugbrengen. Als je een beetje pech hebt, dat zit je al een uur voor etenstijd in je stoel, en wordt je een uur nadat je klaar bent, terug naar je kamer gebracht. Voor andere essentiële taken, zoals het wassen van de bewoners, is bijna geen tijd meer. Het personeel zelf kan hier niet veel aan doen, zij voeren maar uit wat opgelegd wordt, maar in het bestuur zitten de problemen. Er is al een hele tijd geen duidelijke bestuursstructuur meer, niemand die kan opvolgen of de genomen beslissingen wel de juiste zijn. Waardoor iedereen maar blijft aanmodderen, en de bewoners de dupe zijn.

Dit kon zo niet langer meer, dus is mijn grootmoeder begin deze week verhuisd naar een tante van mij. Die heeft enkele jaren geleden een huis gezet, toen er niet echt aan gedacht dat haar drie kinderen binnenkort het huis uit zijn, en zit nu met een ruimte die nogal groot is om met twee mensen te bewonen. Mocht zij voor een tijdje op vakantie willen gaan, kan mijn grootmoeder bijvoorbeeld naar onze studio komen, die dan af moet zijn.

Mijn moeder voelt er echter niet zoveel voor om mij (of mijn zus) met respectievelijk lief of man zo opeens buiten te moeten zetten (of terug in huis te nemen), dus heeft ook zij een plan uitgedacht (want plannen maken, daar zijn we de beste in). Haar BVBA (als specialist deze keer) heeft ook een aantal appartementjes, en in één ervan zitten huurders die redelijk gemakkelijk buiten te werken zijn (het gaat dan om bedrijven die voor middellange termijn werknemers een onderdak moeten kunnen geven). Als, op het moment dat mijn grootmoeder naar hier zou komen, iemand in de studio zit, dan mag die, zonder meerprijs, naar dat appartement. Deze studio wordt gebouwd op een goede veertig vierkante meter, dat appartement is er eentje op het dak, met drie slaapkamers. Je kan je wel inbeelden dat het een boeiende strijd zal worden om op het juiste moment hier in de studio te zitten, en onze grootmoeder te overtuigen dat ook te willen

Pfff, ik klap dan misschien wel over een uurtje deze laptop dicht, maar zoals je merkt betekent dat niet dat mijn posts er korter op gaan worden. Proficiat als je tot hier gelezen hebt, ik weet niet of ik het zelf zou uitgehouden hebben.

Nieuwe regels

Geen computer meer na tien uur ’s avonds. In het weekend zelfs na acht uur. Er zijn belangrijker zaken in het leven. En de nadelen van een avondje/nachtje doorwerken wegen voor mij niet op tegen het verlies dat ik erna heb. Ik kan blijkbaar niet meer lang opblijven zonder de dag (soms zelfs dagen) erna echt mottig te zijn, wat niet echt handig is als je moet gaan werken.

‘t Is ook een manier om me tegen overwerken te beschermen: een groot deel van mijn werk kan ik in theorie van overal, en op elk moment doen, gesteld dat ik verbonden ben met internet. Dat betekent dat ik thuis de keuze heb: ofwel werken voor Lithium of City-Live, en factureren, ofwel werken aan die andere zaken die ik nog moet doen, maar die evengoed een beetje uitgesteld kunnen worden: mijn eindwerk, het jaarverslag van VVS, … De keuze is dan gemakkelijk gemaakt. Om dit te voorkomen, een simpele maar harde regel: ik beperk mijn eigen computertijd.

Dus als je me nog on-line ziet na die uren: zeg dat ik moet gaan slapen! Ik hoop dat het niet nodig zal zijn. Gisteren heb ik het de eerste keer gedaan, ook al wou ik dit nog schrijven, en nog twee andere posts, en nog snel-snel een DVD’tje rippen: ik heb mij gewoon neergezet met de tekst van Web-informatiesystemen die ik nog moest lezen, en zie, een wonder gebeurde: na een uur viel ik in slaap. Om tien uur ’s avonds! Iets wat ik anders zeker nooit gedaan zou hebben. Vandaag was ik wakker (en fris!) om acht uur. Een vreemde ervaring, maar ik beklaag me niet.

Voor wie meteen cold turkey wilt gaan: op 24 maart is het Shutdown day, en word je opgeroepen om één dag lang je pc uit te laten staan. Wie het meer in de games-sfeer zoekt: Get a First Life: Fornicate using your actual genitals. Een goede suggestie, lijkt me.

Moreel verslag als voorzitter van VVS

VVS is geen evidente organisatie. Haar grote kracht, de constante energiestroom die je krijgt door elke jaar nieuwe vertegenwoordigers te zien, is ook haar grootste bedreiging: het altijd dreigende gevaar om de continuïteit te verliezen. Het is ook een geweldige plaats om een uniek zicht te krijgen op de boeiende, want steeds in ontwikkeling zijnde, wereld van het hoger onderwijs. Het was vooral dit laatste dat mij overtuigde om de sprong te wagen naar het voorzitterschap van de organisatie. Anderhalf jaar later, ouder en wijzer, denk ik nog altijd tevreden te mogen zijn met deze keuze.

Uiteraard zijn er fouten gemaakt, in de eerste plaats door mezelf, door onervarenheid, of omdat ik bepaalde capaciteiten die een voorzitter nodig heeft niet of onvoldoende bezat. Maar goed, we hebben geroeid met de riemen die we hadden. En dat waren er toch een aantal. Een Raad van Bestuur waar we met z’n zevenen tegelijk in het bad werden gegooid. Dominiek, Els, Harko, Inge, Inge en Sara, jullie waren onbetaalbaar. Een staf die gelukkig op wat meer ervaring kon buigen, maar die toch steeds nieuwe turbulente perioden moesten induiken. Geert, Hannelore, Michaël, Nele en Peter, jullie waren wel betaalbaar, maar eigenlijk nooit genoeg. De AV, onze dichtste vrienden, maar gelukkig tegelijk onze hardste critici, want het was in jullie naam dat wij spraken. Het zijn deze drie pijlers waar de vereniging op steunt. Drie pijlers met elk een dynamiek, waardoor op het geheel soms een gevaarlijk grote rek komt te staan. De idee en de overtuiging van het nut van een sterke studentenoverkoepeling wordt gelukkig door de meerderheid gedeeld, waardoor we tegen een stoot(je), van binnen- of buitenaf, bestand zijn.

En zo hebben we het afgelopen jaar toch heel wat bereikt. Dit jaarverslag probeert er een overzicht van te geven, in de mate dat zoiets op papier te vatten is. De echte invloed die VVS zal gehad hebben in de verschillende dossier waar we onze mening over hebben uitgesproken, zal pas op termijn kunnen ingeschat worden. Als student zijn we het niet gewoon – kunnen we het nog niet gewoon zijn – om onze eigen prestaties op langere termijn te bekijken. Er is eenvoudigweg geen tijd om een tijdje stil te staan en na te denken over de eigen handelingen. Wie dat probeert, wordt altijd wel door iemand tot de orde van de dag geroepen, want altijd zijn er wel nieuwe problemen die zich aandienen, nieuwe dossiers waar we een mening over moeten hebben (of net over zouden moeten zwijgen), nieuwe discussies die dreigen te ontsporen. We willen zoveel, nemen misschien (zeker!) teveel hooi op onze vork, waardoor niet alles voldoende aandacht kan krijgen. Het was nochtans een wijs man die mij ooit verteld heeft dat je soms iemand gelukkiger maakt door meteen “nee” te zeggen, dan door iets toe te zeggen en dan later teleur te moeten stellen. Maar kunnen we ons die als studentenorganisatie wel veroorloven? Wie heeft voldoende onafhankelijkheid om een weldoordacht oordeel te vellen, maar is tegelijkertijd ook voldoende betrokken om gedragen te zijn door de achterban? Een achterban die bovendien regelmatig vernieuwt, en (uiteraard) alles altijd opnieuw in vraag stelt? Ik heb erover proberen nadenken, maar ik weet niet of hier een goed antwoord op te formuleren is.

Ergens spijt het me dat ik maar een jaar de tijd had, want één jaar is veel te kort om echt in deze functie te komen. Langs de andere kant is het ook goed dat ik op voorhand voor mezelf een eindpunt had gesteld. Je moet kunnen zeggen wanneer het gedaan moet zijn, wanneer je weer verder zal gaan met je leven. Zowel voor jezelf als voor de organisatie is het niet goed als er schoonmoedercomplexen dreigen op te treden. Het is dan ook mijn geluk dat ik veel vertrouwen kan hechten aan de nieuwe ploeg, die reeds bewezen hebben dat ze ook tegen de hetere vuurtjes bestand zijn. Ik hou me nu dan ook met een gerust hart terug bezig met mijn eerste passies, die ik ooit op het einde van mijn officiële kandidatuurstelling had beschreven, en die gelukkig stuk voor stuk nog altijd nauw aan mijn hart liggen. Het zijn ook die passies die ook door die enkele moeilijke momenten – gelukkig steeds van korte duur – hebben gesleept.

VVS, wat heb je me geleerd? Dat niets vanzelfsprekend is. Dat de meeste zaken ook niet zullen gaan zoals je voorziet, dat je ten dele kan plannen, maar ook los moet durven laten. Dat het (hoger) onderwijs één van de belangrijkste pijler is van de maatschappij, niet alleen omdat je daar de toekomstige generaties vormt, maar ook omdat je, als waren het jaarringen in een boomstam, de maatschappelijke evoluties van de voorbije decennia in haar structuren kan terugvinden. Dat de fouten die intern het sterkst bekritiseerd worden, door de buitenwereld soms helemaal niet opgemerkt werden. Maar goed, dat laatste is een les die ik ook al in het toneel had geleerd.

Het ga je goed, VVS. Je verdient het. Je verdient de meest gemotiveerde bestuurders die er maar te vinden zijn. De meest capabele stafmedewerkers die er in Vlaanderen rondlopen. De meest betrokken leden in je AV, die kritisch, maar altijd met liefde, je volgende bestemming uitkiezen. Je bent een gewaardeerde stem in het onderwijslandschap, betrouwbaar om haar gedegen kennis, maar ook bevreesd als het moet, je laat je niet zomaar het zwijgen opleggen. Ik zal je niet gauw vergeten.

Diepenbeek, op een te warme en te natte dag voor de tijd van het jaar.

Safari en del.icio.us

Als er iemand weet hoe ik gemakkelijk mijn bookmarks van Safari kan synchroniseren met del.icio.us, dan kan ik ook met die hype meedoen. Pas op, het moet echt two-way-synchronisatie zijn, en het moet transparant verlopen. Apple heeft voor de bookmarks een sync-schema gepubliceerd, dus moet het mogelijk zijn daar een sync client voor te schrijven. Je hebt nu wel Safarilicious dat de upload doet, en delicious2safari dat het de andere kant uit doet, maar niets dat beide functionaliteiten combineert, en fatsoenlijk verpakt (dus via de Sync Services werkt).

Ik zou natuurlijk naar Firefox kunnen overstappen, dat daar uiteraard een hoop add-ins voor heeft, maar ik hou nogal van mijn Safari, het voelt op OS X toch iets vlotter en natuurlijker aan dan Firefox.

Hmm, ik heb eigenlijk alle tools voorhanden, misschien dat ik het dan gewoon zelf zou moeten proberen? Maar dan toch pas na alle andere dingen die ik nog moet doen

Spaghetti-code?

Even een opvolging over mijn City-Live-job. Er is nog een extra concept bijgekomen: voor de controle van de IRC-server ga ik Twisted gebruiken, een “event-driven networking engine” in Python. Er zitten een hoop handige zaken in om snel een eigen server of client voor een hoop protocols te schrijven. Om het toch een beetje fatsoenlijk te doen, lees ik nu de documentatie, maar ik heb de indruk dat die toch niet zo geweldig consistent geschreven is. Binnen één hoofdstuk wordt er stevig over en weer gesprongen: ze beginnen één voorbeeld uit te werken, en dan begint het plots over iets heel anders. Voor nu zal het volstaan, maar ik zal het beestjesboek toch maar op mijn leeslijstje zetten (kent er iemand trouwens een gemakkelijk programma om te klasseren welke boeken je al gelezen hebt of nog wilt lezen? Iets met ook een web-component (of volledig web-based), dat ik het hier ook kan integreren)

Het wordt zo trouwens weer interessanter om terug een abonnement te nemen op Safari Books Online, waarmee je boeken van een hoop technische uitgevers on-line kan lezen. Het kost wel genoeg (ik had vroeger een abonnement voor 5 boeken tegelijk, die honderd euro had ik er voor over), maar ja, ik moet nu toch onkosten maken? Of neen, eerst mijn registratie in orde maken, anders tellen die onkosten nog niet. Grrr…

Zelfstandig worden moet na je uren

Uiteraard is mijn registratie als zelfstandige nog niet in orde geraakt. Wat dacht je, dat ik zoiets snel ging regelen? Er zijn een hoop stomme kleine spulletjes die ervoor zorgen dat ik het nog niet in orde heb gebracht.

Als zelfstandige heb je natuurlijk best een echte boekhouder om je te helpen met al die vervelende kleine financiële prullen. En ja, een goede boekhouder, waar vind je die? Het moet iemand zijn die toch hopelijk een hele tijd mee kan gaan, en die toch een belangrijke rol gaat spelen. Enfin, voor al die vragen raadde mijn vader mij aan om eens langs Unizo te gaan. En ik ken ondertussen het nu van een overkoepelende vereniging, dus dat kan ook voordelen geven.

Nu, gelukkig ga ik dit niet alleen doen. Hans wilt ook wat gaan bijklussen, en wilt zich ook registreren. We willen dus samen gaan, maar raad eens wanneer zij bij Unizo de deur dicht doen? Om half vijf! En een middagpauze van twaalf tot één. Dus als je nu al een job hebt, en je wilt zelfstandige in bijberoep worden, moet je daar al een dag verlof voor nemen. Dat had misschien toch iets klantvriendelijker gekund…