Archive for maart, 2007

Zogezegd in Gent

17 maart 2007

Op vrijdag zes mei organiseert Radio 1 in de Vooruit in Gent een literaire avond: Zogezegd. Tom Lanoye is curator, en hij heeft het programma opgesteld rond vier sessies waar je er ééntje uit moet kiezen, en nog een hoop rand-evenementen waar je vrij naartoe mag. Wie heeft zin om hier mee naartoe te gaan? En welke vriendelijke medelezer uit het Gentse zou slaapplaatsen ter beschikking kunnen stellen? Misschien dat ik mijn meter meekrijg, en dan de late trein naar haar appartement in Oostende kan nemen, maar als dat niet lukt, zou ik niet graag ergens onder een brug moeten gaan liggen. De jeugdherberg kan natuurlijk ook nog, maar waarom geld uitgeven als je er een gezellig weerzien kan van maken?

Het volledige programma vind je op de hierboven gelinkte site, maar ik geef hier nog even wat meer detail over die vier sessies, en meteen mijn eigen mening.

Hollands glorie, met Connie Palmen, Adriaan van Dis, Arthur Japin, A.F.TH. Van der Heijden en Vonne vander Meer. Dat klinkt wel interessant, waarschijnlijk gewoon schrijvers die iets met hun werk doen.

Salon de Flandre, met Paul Mennes, david van reybrouck, Anne Provoost, Chaara Malika, Johan de Boose, Koen Peeters, Mustafa Kör, Johanna Spaey, Ingrid Van der Veken & Daddy’s Darlings (huisorkest). Hier zijn meer namen die ik niet ken, wat het wel leuk kan maken. Ook gewoon méér namen dan bij het Hollandse alternatief, dus als er iemand saai is, kan dat niet zo lang duren 🙂

Courteaux-comeback: Jan Decleir, Els Dottermans, Kevin Janssens, Tom van Dyck, Adriaan van Dis, Loesje Maieu en Tom Lanoye fêteren Shakespeare-vertaler Willy Courteaux met film- en andere citaten. Dit zijn allemaal mensen die iets heel boeiend op podium kunnen brengen, maar ik weet niet of ik er genoeg nieuwe dingen in zou vinden

Bravo Brusselmans: Vlaanderens Enige Volksschrijver en wordt 50 en is 25 jaar auteur. Verloren gewaande videobeelden weer opgeduikeld! Verkiezing van Brusselmans Lookalike 2007! Verkiezing van Miss Brusselmans 2007! Feestoptreden met als mistery guests de sterren van onze nationale R&R. Ik hou niet zo van zijn boeken, dus denk ik dat dit me niet zo zal aanstaan.

Advertenties

Kneltonen

13 maart 2007

Kaat en Co is bezig (drama! er is net iemand overleden!), dus weer tijd voor een nieuwe post. Deze keer over de repetities van ons nieuwe stuk, dat we eind mei hopen te brengen. Niet veraf meer, dus zal het vlot moeten lopen. Voor de acteurs die hier meelezen: dat betekent dat de tekst snel gekend zal moeten zijn!

Na een meer dramatisch stuk vorige keer, brengen we nu iets luchtig: De ingebeelde zieke van Molière. In dat stuk wordt er goed gelachen met de geneeskunde en zelfingenomen dokters, ideaal dus om tijdens de verkiezingsweek van Miezerik te brengen.

Zoals gezegd verzorgen Lotte en ik deze keer de regie. Voor ons beiden is het de eerste keer dat we regie doen, dus is het nog een beetje zoeken om de juiste stijl te vinden. Waar Frederik en Annelies vertrokken vanuit een duidelijk beeld hoe alles er uit moet zien, hebben wij op voorhand veel minder in ons hoofd. Het zoeken met de groep is wel leuk, maar zal dat op zo’n korte tijd tot een goed resultaat leiden?

We zijn nu voorlopig nog door alle scènes aan het lopen om te kijken hoe we die willen brengen, en te weten waar de moeilijkheden gaan zitten. Een eerste werkpunt ligt bij onze hoofdrolspeler. Nico kan acteren, hij heeft al in een aantal voorstellingen meegedraaid, maar hij komt uit Helchteren. En nu weet ik niet of u mensen van Helchteren kent, maar die kunnen blijkbaar hun klemtonen op vreemde plaatsen leggen. Als je gewoon met hem praat merk je het niet, maar in dit stuk moet hij erg veel praten, en dan kan het voor het publiek misschien wel opvallen. We willen de aandacht zoveel mogelijk bij het stuk houden, dus daar gaan we nog een beetje aan schaven. Maar goed, daar komen we wel door. Ze gaan ‘m thuis gewoon niet meer verstaan nadat Lotte en ik hem eens goed onder handen hebben genomen!

Ik zeg nu wel dat Lotte en ik de regie doen, maar eigenlijk zijn er meer mensen mee bezig. Frederik is nog altijd bereid om zo nu en dan een handje toe te steken en raad te geven, maar ook Niels en Adam hebben al regelmatig nuttige tips gegeven. Niels zal waarschijnlijk de proloog en epiloog onder handen nemen, iets waar hij zich helemaal in uit kan leven.

Nog een interessante vraag is hoe we dit met Sabam gaan regelen. Op de originele tekst staat uiteraard geen auteursrecht meer (Molière is in 1673 overleden, toevallig toen hij met Le malade imaginaire op de planken stond). Maar ja, wij gaan het natuurlijk niet in het Frans opvoeren. Frederik heeft daarom een aantal bestaande vertalingen samengesmeed tot één nieuwe tekst. Enfin, het maakt voor ons niet zoveel uit, want door onze lage ticketprijs betalen wij toch altijd maar het forfait van 50 euro per voorstelling.

Maar goed, Koppen is begonnen, over Citibank die snel krediet geven. Wel interessant om te zien hoe ze zich er uit proberen te praten. Ik heb zelf een kredietkaart van Citibank gekregen met een limiet van 750 euro. Het enige wat ik moest voorleggen was mijn studentenkaart. Een inkomen was niet nodig. Maar goed dat ik ‘m bijna nooit gebruik, en zeker niet om geld uit te geven dat ik nog niet heb…

Labi-i, Labi-e, Labi-a

10 maart 2007

Donderdagavond was er op Nederland 2 een goede documentaire: “Beperkt houdbaar”, over de plastische chirurgie. In deze hippe wereld zijn er natuurlijk ook veel blogs die er ook over schrijven, maar laten we hopen dat onder de lezers van deze blog (die ondertussen met meer dan verwacht zijn, dus welkom allemaal!), er niet teveel bij de Noorderburen gaan neuzen.

Ik ga niet alles vertellen (kijk naar de uitzending, dat kan gratis via internet, dus niet betalend zoals bij onze VRT), maar tegen het einde van de reportage werden er toch een aantal dingen gezegd die ik de moeite waard vind om te delen. Zo ging de reportagemaakste in Los Angeles op bezoek bij de vaginakliniek, waar je je schaamlippen kan laten bijwerken. Moet dat? Ja blijkbaar, als je de Playboy en dergelijke mag geloven. Op de foto’s daaruit die ons getoond werden, lijken de vagina’s mij eerlijk gezegd nogal pre-puberaal. Dus volledig kaalgeschoren, maar dan vooral zo dat je geen schaamlippen kan zien. Gewoon een klein spleetje in een strakke huid. Het is blijkbaar een probleem als je schaamlippen zichtbaar zijn (de moeder van het meisje van vijftien (15!) dat de behandeling ging ondergaan, vroeg zich af waarom de verzekering zoiets niet terug wou betalen: het was toch duidelijk een aandoening waar ze later nog last van ging hebben?). Gelukkig dat er iets aan gedaan kan worden: met een soort van hete tang wordt gewoon het “overtollige” deel weggesneden. Voor de meisjes onder ons: ga eens voor de spiegel staan: alles wat je nog kan zien “uitsteken”, is blijkbaar overbodig en lelijk, en moet weg. Nu, ik ben zelf niet echt aangelegd in de biologie of de geneeskunde, maar ik dacht net dat het opzwellen van de schaamlippen een teken van opwinding was (oké, het moet niet zoals bij de bonobo’s die er op kunnen gaan zitten, maar een beetje mag toch?). En mannen, die hebben duidelijke (en dan nog liefst visuele) signalen nodig, dus waarom zou je die dan verbergen? De chirurg was zo vriendelijk om even bij Sunny te kijken of ze in aanmerking kwam voor een operatie, en uiteraard, daar kon heel wat bijgeschaafd worden. Voor de geïnteresseerden: voor dat wegsnijden ben je toch minstens vijfduizend dollar kwijt.

Hij was ook wel heel open over wat hij daar nu zelf aan overhield: 350.000 dollar ongeveer. Per maand. Hij ging nu elk jaar een partner bijnemen, dan kon hij over drie jaar op een eigen eilandje gaan zitten, zodat die partners hem een miljoentje per maand konden opsturen. Mijn vader, die als simpele huisarts ongeveer tien jaar werkt voor zo’n bedrag, ging eens in de garage kijken of we geen soldeerbout hebben liggen die dienst kan doen.

De vraag die bij dit onderwerp altijd naar boven komt (en ook in de reportage gesteld wordt) is simpel: waarom gebeurt dit? Waarom zijn steeds meer vrouwen ongelukkig over hun lichaam? Moet daar op één of andere manier tegen opgetreden worden? De maakster was zelf redelijk tevreden over haar lichaam, maar nadat een fotograaf haar even door Photoshop gehaald had, vond ze zichzelf het lelijke zusje van haar geshopte zelf. Ook toen ze terug thuis was van haar trip naar LA had ze toch weer wat aanmoediging nodig van haar man en kinderen om niet meer onzeker te zijn over haar eigen lichaam. Vroeger was er nog protest tegen het scheren van je benen, nu word je als een viezerik bekeken als je het eens vergeten bent. Zal het later hetzelfde zijn voor wie zich niet laat Botox-en?

Sunny Bergman, gewoon en geshopt

De uitgevers van de glossy-magazines geven uiteraard toe dat praktisch alle foto’s die verschijnen in hun boekjes bijgewerkt zijn. Je wilt toch even wegdromen als je in zo’n boekje kijkt? Maar uit onderzoek (al zijn er uiteraard veel valkuilen als je zoiets wetenschappelijk wilt bepalen) blijkt toch dat vrouwen die zelfs maar even in zo’n boekje kijken, pessimistischer denken over hun eigen schoonheid. En diezelfde tijdschriften gaan uiteraard geen negatieve zaken schrijven over de mode- en verzorgingsproducten die in hun advertenties gepromoot worden (zoals bijvoorbeeld het feit dat anti-rimpel-crémes niets uithalen). Naar aanleiding van de reportage is er een website gestart waar je een proces tegen de schoonheidsindustrie kan starten. Is zoiets zinnig? Moet iemand (uiteraard de overheid) tegen deze uitwassen (zijn het dat wel?)optreden? Ik weet het niet. Dit is weer zo’n vraag waar je kan kiezen tussen een socialistisch, links antwoord (“we moeten de mensen beschermen tegen de macht van de industrie, er moeten regels bepaald worden”), en een meer liberaal, rechts standpunt (“de burgers zijn oud en wijs genoeg om hiertegen bestand te zijn”). Had ik maar een lidkaart van een partij gekocht, dan kon die in mijn plaats denken.

We sluiten af met een service-bericht: ik heb nog hopen posts in mijn hoofd zitten, over Thé Lau, de werken hier aan de studio, ons volgend toneelstuk waar we terug voor aan ’t repeteren zijn; maar ik heb het nu érrug druk met zaken die allemaal binnenkort af moeten (en waar ik dan ook weer over zal schrijven), dus die staan allemaal in de wachtrij. Ondertussen kunnen jullie misschien elkaar bezighouden door hieronder commentaar achter te laten? Dat toont toch altijd gezelliger voor de toevallige passant (want ook over de zoektermen waarmee mensen hier uitkomen zijn nog leuke dingen te vertellen).

Salonsocialist? Moi?

3 maart 2007

Ben ik blij dat ik door de dag met mijn hersens mag werken! Zonet heb ik een terras(je) klinkers opgeruimd, en geloof mij, dat weegt. Het was niet zo veel (een dikke vijf vierkante meter), maar betonnen klinkers, dat begint wel door te wegen na een tijdje (als we dit als bron nemen, dan hebben we toch ongeveer duizend kilo versleept – dat kan wel tellen). Respect voor de straatwerkers die dit elke dag doen! (Al hebben die voor de grotere oppervlakten wel machines natuurlijk.)

En waarom doe ik zoiets? Om mij dichter bij de arbeider te brengen? Het zou wat zijn! Voor mijn eigen geluk ja. We gaan namelijk een deel van het huis verbouwen om er een studio van te maken. Het idee is bij mijn moeder ontstaan toen haar moeder ziek werd: dan zou ze hier thuis kunnen verzorgd worden indien dat nodig was. Het is toen echter nogal snel met haar achteruit gegaan, en ze is overleden voor er iets concreet was. Mijn grootvader is toen alleen achtergebleven, en hij wordt er ook niet echt jonger op. Dat is echter iemand die je met geen stokken uit zijn huis kan krijgen: oude bomen verplant je niet zomaar. Nu, ik heb hier natuurlijk mijn kans geroken en voorgesteld dat in afwachting van iemand die hulpbehoevend wordt, ik er wel samen met Katrien kan intrekken.

Nu, hier thuis kan het wel even duren eer plannen werkelijk uitgevoerd worden (zoals bij iedereen, vermoed ik). Vorig jaar was het idee dat we na het bouwverlof (ah ja, want die aannemers, die zijn allemaal druk bezig) zouden beginnen. Onze oorspronkelijke architect heeft alle moeite van de wereld gehad om de plannen van dit huis (toch bijna twintig jaar oud) terug in zijn computerprogramma te laden (hoera voor bestandscompatibiliteit!), en heeft dan een (eenvoudig) ontwerpje getekend. Dat zou uitgevoerd worden door enkele aannemers waar hij regelmatig mee werkt. Om een lang verhaal van wachten en zeuren kort te maken: daar is nooit iets van gekomen.

Een nieuwe poging werd ondernomen door de architect onder de arm te nemen waarmee Katrien haar ouders goed bevriend zijn, en die bij hen thuis al regelmatig met een verbouwing heeft meegeholpen. Tussendoor heeft dat nog geleid tot een verrassingsfeest hier thuis voor de verjaardag van Katrien haar moeder, maar dat is een ander verhaal. Enfin, dat heeft ook zijn tijd nodig gehad, maar dat was omdat er effectief werk gebeurde: we hebben nu een goed doordacht plan waar iedereen het over eens is, een zeer gedetailleerd bestek om de offertes te kunnen vergelijken, en, sinds deze week, ook aannemers die het komen doen.

Het eerste wat er gaat gebeuren is het leggen van een fundering voor een kleine uitbouw (zo’n twee vierkante meter), die voor een betere lichtinval zal zorgen. Die aannemer komt dat volgende week al doen, dus moesten de klinkers die er nu liggen weg. Het heeft de hele dag geregend en gestormd, maar gelukkig is het opgeklaard toen we begonnen, en op een uurtje was alles gebeurd. Ik voel het nu wel in mijn benen en mijn rug, dus ’t is te hopen dat het rendeert voor mij.

Want dat is nog niet eens zo zeker. In september trouwt mijn zus, en die gaat dan een kleine vier maanden naar Zuid-Amerika (met haar verse man, uiteraard). Zij zitten nu in een appartementje in Diepenbeek dat eigendom is van de praktijk die mijn vader met zijn collega heeft (zelfstandigen moeten zelf voor hun pensioen zorgen hé), en dat is een alleraardigst plekje, zoals dat dan heeft. Niet te groot, niet te klein, een geweldige ligging (zowel qua bereikbaarheid als in het terrein)… En als ze vier maanden weg is, kan je dat appartement toch niet leeg laten staan? Dus ook hier is voorzien dat ik voor gewillige opvulling kan zorgen. Als zij terug zijn, gaan ze naar iets definitiever uitkijken. Zolang zouden ze onderdak nodig hebben, maar hey, is er dan geen studio ergens beschikbaar?

De enige reden waarom dit plan nog kan veranderen, is dat er iemand anders komt zitten. En dat zou wel eens mijn grootmoeder langs vaders kant kunnen zijn. Die zit reeds enkele jaren in een rusthuis (ze wordt maandag ook 96 jaar, dus dat mag wel), maar daar zijn problemen ontstaan. Het hele rusthuis is in januari naar een nieuw gebouw verhuisd, maar bij die verhuizing zijn er een aantal ingrijpende veranderingen gebeurd. Er werd beslist dat men niet langer alleen op de kamer zal eten, maar dat dit in een gemeenschappelijke eetruimte moet gebeuren. Op zichzelf geen slecht idee, ware het niet dat van de 46 mensen in haar blok, er 42 niet zelfstandig naar de eetruimte kunnen gaan. Het personeel moet dus al die mensen gaan halen en terugbrengen. Als je een beetje pech hebt, dat zit je al een uur voor etenstijd in je stoel, en wordt je een uur nadat je klaar bent, terug naar je kamer gebracht. Voor andere essentiële taken, zoals het wassen van de bewoners, is bijna geen tijd meer. Het personeel zelf kan hier niet veel aan doen, zij voeren maar uit wat opgelegd wordt, maar in het bestuur zitten de problemen. Er is al een hele tijd geen duidelijke bestuursstructuur meer, niemand die kan opvolgen of de genomen beslissingen wel de juiste zijn. Waardoor iedereen maar blijft aanmodderen, en de bewoners de dupe zijn.

Dit kon zo niet langer meer, dus is mijn grootmoeder begin deze week verhuisd naar een tante van mij. Die heeft enkele jaren geleden een huis gezet, toen er niet echt aan gedacht dat haar drie kinderen binnenkort het huis uit zijn, en zit nu met een ruimte die nogal groot is om met twee mensen te bewonen. Mocht zij voor een tijdje op vakantie willen gaan, kan mijn grootmoeder bijvoorbeeld naar onze studio komen, die dan af moet zijn.

Mijn moeder voelt er echter niet zoveel voor om mij (of mijn zus) met respectievelijk lief of man zo opeens buiten te moeten zetten (of terug in huis te nemen), dus heeft ook zij een plan uitgedacht (want plannen maken, daar zijn we de beste in). Haar BVBA (als specialist deze keer) heeft ook een aantal appartementjes, en in één ervan zitten huurders die redelijk gemakkelijk buiten te werken zijn (het gaat dan om bedrijven die voor middellange termijn werknemers een onderdak moeten kunnen geven). Als, op het moment dat mijn grootmoeder naar hier zou komen, iemand in de studio zit, dan mag die, zonder meerprijs, naar dat appartement. Deze studio wordt gebouwd op een goede veertig vierkante meter, dat appartement is er eentje op het dak, met drie slaapkamers. Je kan je wel inbeelden dat het een boeiende strijd zal worden om op het juiste moment hier in de studio te zitten, en onze grootmoeder te overtuigen dat ook te willen 🙂

Pfff, ik klap dan misschien wel over een uurtje deze laptop dicht, maar zoals je merkt betekent dat niet dat mijn posts er korter op gaan worden. Proficiat als je tot hier gelezen hebt, ik weet niet of ik het zelf zou uitgehouden hebben.

Nieuwe regels

3 maart 2007

Geen computer meer na tien uur ’s avonds. In het weekend zelfs na acht uur. Er zijn belangrijker zaken in het leven. En de nadelen van een avondje/nachtje doorwerken wegen voor mij niet op tegen het verlies dat ik erna heb. Ik kan blijkbaar niet meer lang opblijven zonder de dag (soms zelfs dagen) erna echt mottig te zijn, wat niet echt handig is als je moet gaan werken.

’t Is ook een manier om me tegen overwerken te beschermen: een groot deel van mijn werk kan ik in theorie van overal, en op elk moment doen, gesteld dat ik verbonden ben met internet. Dat betekent dat ik thuis de keuze heb: ofwel werken voor Lithium of City-Live, en factureren, ofwel werken aan die andere zaken die ik nog moet doen, maar die evengoed een beetje uitgesteld kunnen worden: mijn eindwerk, het jaarverslag van VVS, … De keuze is dan gemakkelijk gemaakt. Om dit te voorkomen, een simpele maar harde regel: ik beperk mijn eigen computertijd.

Dus als je me nog on-line ziet na die uren: zeg dat ik moet gaan slapen! Ik hoop dat het niet nodig zal zijn. Gisteren heb ik het de eerste keer gedaan, ook al wou ik dit nog schrijven, en nog twee andere posts, en nog snel-snel een DVD’tje rippen: ik heb mij gewoon neergezet met de tekst van Web-informatiesystemen die ik nog moest lezen, en zie, een wonder gebeurde: na een uur viel ik in slaap. Om tien uur ’s avonds! Iets wat ik anders zeker nooit gedaan zou hebben. Vandaag was ik wakker (en fris!) om acht uur. Een vreemde ervaring, maar ik beklaag me niet.

Voor wie meteen cold turkey wilt gaan: op 24 maart is het Shutdown day, en word je opgeroepen om één dag lang je pc uit te laten staan. Wie het meer in de games-sfeer zoekt: Get a First Life: Fornicate using your actual genitals. Een goede suggestie, lijkt me.