Salonsocialist? Moi?

Ben ik blij dat ik door de dag met mijn hersens mag werken! Zonet heb ik een terras(je) klinkers opgeruimd, en geloof mij, dat weegt. Het was niet zo veel (een dikke vijf vierkante meter), maar betonnen klinkers, dat begint wel door te wegen na een tijdje (als we dit als bron nemen, dan hebben we toch ongeveer duizend kilo versleept – dat kan wel tellen). Respect voor de straatwerkers die dit elke dag doen! (Al hebben die voor de grotere oppervlakten wel machines natuurlijk.)

En waarom doe ik zoiets? Om mij dichter bij de arbeider te brengen? Het zou wat zijn! Voor mijn eigen geluk ja. We gaan namelijk een deel van het huis verbouwen om er een studio van te maken. Het idee is bij mijn moeder ontstaan toen haar moeder ziek werd: dan zou ze hier thuis kunnen verzorgd worden indien dat nodig was. Het is toen echter nogal snel met haar achteruit gegaan, en ze is overleden voor er iets concreet was. Mijn grootvader is toen alleen achtergebleven, en hij wordt er ook niet echt jonger op. Dat is echter iemand die je met geen stokken uit zijn huis kan krijgen: oude bomen verplant je niet zomaar. Nu, ik heb hier natuurlijk mijn kans geroken en voorgesteld dat in afwachting van iemand die hulpbehoevend wordt, ik er wel samen met Katrien kan intrekken.

Nu, hier thuis kan het wel even duren eer plannen werkelijk uitgevoerd worden (zoals bij iedereen, vermoed ik). Vorig jaar was het idee dat we na het bouwverlof (ah ja, want die aannemers, die zijn allemaal druk bezig) zouden beginnen. Onze oorspronkelijke architect heeft alle moeite van de wereld gehad om de plannen van dit huis (toch bijna twintig jaar oud) terug in zijn computerprogramma te laden (hoera voor bestandscompatibiliteit!), en heeft dan een (eenvoudig) ontwerpje getekend. Dat zou uitgevoerd worden door enkele aannemers waar hij regelmatig mee werkt. Om een lang verhaal van wachten en zeuren kort te maken: daar is nooit iets van gekomen.

Een nieuwe poging werd ondernomen door de architect onder de arm te nemen waarmee Katrien haar ouders goed bevriend zijn, en die bij hen thuis al regelmatig met een verbouwing heeft meegeholpen. Tussendoor heeft dat nog geleid tot een verrassingsfeest hier thuis voor de verjaardag van Katrien haar moeder, maar dat is een ander verhaal. Enfin, dat heeft ook zijn tijd nodig gehad, maar dat was omdat er effectief werk gebeurde: we hebben nu een goed doordacht plan waar iedereen het over eens is, een zeer gedetailleerd bestek om de offertes te kunnen vergelijken, en, sinds deze week, ook aannemers die het komen doen.

Het eerste wat er gaat gebeuren is het leggen van een fundering voor een kleine uitbouw (zo’n twee vierkante meter), die voor een betere lichtinval zal zorgen. Die aannemer komt dat volgende week al doen, dus moesten de klinkers die er nu liggen weg. Het heeft de hele dag geregend en gestormd, maar gelukkig is het opgeklaard toen we begonnen, en op een uurtje was alles gebeurd. Ik voel het nu wel in mijn benen en mijn rug, dus ’t is te hopen dat het rendeert voor mij.

Want dat is nog niet eens zo zeker. In september trouwt mijn zus, en die gaat dan een kleine vier maanden naar Zuid-Amerika (met haar verse man, uiteraard). Zij zitten nu in een appartementje in Diepenbeek dat eigendom is van de praktijk die mijn vader met zijn collega heeft (zelfstandigen moeten zelf voor hun pensioen zorgen hé), en dat is een alleraardigst plekje, zoals dat dan heeft. Niet te groot, niet te klein, een geweldige ligging (zowel qua bereikbaarheid als in het terrein)… En als ze vier maanden weg is, kan je dat appartement toch niet leeg laten staan? Dus ook hier is voorzien dat ik voor gewillige opvulling kan zorgen. Als zij terug zijn, gaan ze naar iets definitiever uitkijken. Zolang zouden ze onderdak nodig hebben, maar hey, is er dan geen studio ergens beschikbaar?

De enige reden waarom dit plan nog kan veranderen, is dat er iemand anders komt zitten. En dat zou wel eens mijn grootmoeder langs vaders kant kunnen zijn. Die zit reeds enkele jaren in een rusthuis (ze wordt maandag ook 96 jaar, dus dat mag wel), maar daar zijn problemen ontstaan. Het hele rusthuis is in januari naar een nieuw gebouw verhuisd, maar bij die verhuizing zijn er een aantal ingrijpende veranderingen gebeurd. Er werd beslist dat men niet langer alleen op de kamer zal eten, maar dat dit in een gemeenschappelijke eetruimte moet gebeuren. Op zichzelf geen slecht idee, ware het niet dat van de 46 mensen in haar blok, er 42 niet zelfstandig naar de eetruimte kunnen gaan. Het personeel moet dus al die mensen gaan halen en terugbrengen. Als je een beetje pech hebt, dat zit je al een uur voor etenstijd in je stoel, en wordt je een uur nadat je klaar bent, terug naar je kamer gebracht. Voor andere essentiële taken, zoals het wassen van de bewoners, is bijna geen tijd meer. Het personeel zelf kan hier niet veel aan doen, zij voeren maar uit wat opgelegd wordt, maar in het bestuur zitten de problemen. Er is al een hele tijd geen duidelijke bestuursstructuur meer, niemand die kan opvolgen of de genomen beslissingen wel de juiste zijn. Waardoor iedereen maar blijft aanmodderen, en de bewoners de dupe zijn.

Dit kon zo niet langer meer, dus is mijn grootmoeder begin deze week verhuisd naar een tante van mij. Die heeft enkele jaren geleden een huis gezet, toen er niet echt aan gedacht dat haar drie kinderen binnenkort het huis uit zijn, en zit nu met een ruimte die nogal groot is om met twee mensen te bewonen. Mocht zij voor een tijdje op vakantie willen gaan, kan mijn grootmoeder bijvoorbeeld naar onze studio komen, die dan af moet zijn.

Mijn moeder voelt er echter niet zoveel voor om mij (of mijn zus) met respectievelijk lief of man zo opeens buiten te moeten zetten (of terug in huis te nemen), dus heeft ook zij een plan uitgedacht (want plannen maken, daar zijn we de beste in). Haar BVBA (als specialist deze keer) heeft ook een aantal appartementjes, en in één ervan zitten huurders die redelijk gemakkelijk buiten te werken zijn (het gaat dan om bedrijven die voor middellange termijn werknemers een onderdak moeten kunnen geven). Als, op het moment dat mijn grootmoeder naar hier zou komen, iemand in de studio zit, dan mag die, zonder meerprijs, naar dat appartement. Deze studio wordt gebouwd op een goede veertig vierkante meter, dat appartement is er eentje op het dak, met drie slaapkamers. Je kan je wel inbeelden dat het een boeiende strijd zal worden om op het juiste moment hier in de studio te zitten, en onze grootmoeder te overtuigen dat ook te willen🙂

Pfff, ik klap dan misschien wel over een uurtje deze laptop dicht, maar zoals je merkt betekent dat niet dat mijn posts er korter op gaan worden. Proficiat als je tot hier gelezen hebt, ik weet niet of ik het zelf zou uitgehouden hebben.


%d bloggers op de volgende wijze: