Labi-i, Labi-e, Labi-a

Donderdagavond was er op Nederland 2 een goede documentaire: “Beperkt houdbaar”, over de plastische chirurgie. In deze hippe wereld zijn er natuurlijk ook veel blogs die er ook over schrijven, maar laten we hopen dat onder de lezers van deze blog (die ondertussen met meer dan verwacht zijn, dus welkom allemaal!), er niet teveel bij de Noorderburen gaan neuzen.

Ik ga niet alles vertellen (kijk naar de uitzending, dat kan gratis via internet, dus niet betalend zoals bij onze VRT), maar tegen het einde van de reportage werden er toch een aantal dingen gezegd die ik de moeite waard vind om te delen. Zo ging de reportagemaakste in Los Angeles op bezoek bij de vaginakliniek, waar je je schaamlippen kan laten bijwerken. Moet dat? Ja blijkbaar, als je de Playboy en dergelijke mag geloven. Op de foto’s daaruit die ons getoond werden, lijken de vagina’s mij eerlijk gezegd nogal pre-puberaal. Dus volledig kaalgeschoren, maar dan vooral zo dat je geen schaamlippen kan zien. Gewoon een klein spleetje in een strakke huid. Het is blijkbaar een probleem als je schaamlippen zichtbaar zijn (de moeder van het meisje van vijftien (15!) dat de behandeling ging ondergaan, vroeg zich af waarom de verzekering zoiets niet terug wou betalen: het was toch duidelijk een aandoening waar ze later nog last van ging hebben?). Gelukkig dat er iets aan gedaan kan worden: met een soort van hete tang wordt gewoon het “overtollige” deel weggesneden. Voor de meisjes onder ons: ga eens voor de spiegel staan: alles wat je nog kan zien “uitsteken”, is blijkbaar overbodig en lelijk, en moet weg. Nu, ik ben zelf niet echt aangelegd in de biologie of de geneeskunde, maar ik dacht net dat het opzwellen van de schaamlippen een teken van opwinding was (oké, het moet niet zoals bij de bonobo’s die er op kunnen gaan zitten, maar een beetje mag toch?). En mannen, die hebben duidelijke (en dan nog liefst visuele) signalen nodig, dus waarom zou je die dan verbergen? De chirurg was zo vriendelijk om even bij Sunny te kijken of ze in aanmerking kwam voor een operatie, en uiteraard, daar kon heel wat bijgeschaafd worden. Voor de geïnteresseerden: voor dat wegsnijden ben je toch minstens vijfduizend dollar kwijt.

Hij was ook wel heel open over wat hij daar nu zelf aan overhield: 350.000 dollar ongeveer. Per maand. Hij ging nu elk jaar een partner bijnemen, dan kon hij over drie jaar op een eigen eilandje gaan zitten, zodat die partners hem een miljoentje per maand konden opsturen. Mijn vader, die als simpele huisarts ongeveer tien jaar werkt voor zo’n bedrag, ging eens in de garage kijken of we geen soldeerbout hebben liggen die dienst kan doen.

De vraag die bij dit onderwerp altijd naar boven komt (en ook in de reportage gesteld wordt) is simpel: waarom gebeurt dit? Waarom zijn steeds meer vrouwen ongelukkig over hun lichaam? Moet daar op één of andere manier tegen opgetreden worden? De maakster was zelf redelijk tevreden over haar lichaam, maar nadat een fotograaf haar even door Photoshop gehaald had, vond ze zichzelf het lelijke zusje van haar geshopte zelf. Ook toen ze terug thuis was van haar trip naar LA had ze toch weer wat aanmoediging nodig van haar man en kinderen om niet meer onzeker te zijn over haar eigen lichaam. Vroeger was er nog protest tegen het scheren van je benen, nu word je als een viezerik bekeken als je het eens vergeten bent. Zal het later hetzelfde zijn voor wie zich niet laat Botox-en?

Sunny Bergman, gewoon en geshopt

De uitgevers van de glossy-magazines geven uiteraard toe dat praktisch alle foto’s die verschijnen in hun boekjes bijgewerkt zijn. Je wilt toch even wegdromen als je in zo’n boekje kijkt? Maar uit onderzoek (al zijn er uiteraard veel valkuilen als je zoiets wetenschappelijk wilt bepalen) blijkt toch dat vrouwen die zelfs maar even in zo’n boekje kijken, pessimistischer denken over hun eigen schoonheid. En diezelfde tijdschriften gaan uiteraard geen negatieve zaken schrijven over de mode- en verzorgingsproducten die in hun advertenties gepromoot worden (zoals bijvoorbeeld het feit dat anti-rimpel-crémes niets uithalen). Naar aanleiding van de reportage is er een website gestart waar je een proces tegen de schoonheidsindustrie kan starten. Is zoiets zinnig? Moet iemand (uiteraard de overheid) tegen deze uitwassen (zijn het dat wel?)optreden? Ik weet het niet. Dit is weer zo’n vraag waar je kan kiezen tussen een socialistisch, links antwoord (“we moeten de mensen beschermen tegen de macht van de industrie, er moeten regels bepaald worden”), en een meer liberaal, rechts standpunt (“de burgers zijn oud en wijs genoeg om hiertegen bestand te zijn”). Had ik maar een lidkaart van een partij gekocht, dan kon die in mijn plaats denken.

We sluiten af met een service-bericht: ik heb nog hopen posts in mijn hoofd zitten, over Thé Lau, de werken hier aan de studio, ons volgend toneelstuk waar we terug voor aan ’t repeteren zijn; maar ik heb het nu érrug druk met zaken die allemaal binnenkort af moeten (en waar ik dan ook weer over zal schrijven), dus die staan allemaal in de wachtrij. Ondertussen kunnen jullie misschien elkaar bezighouden door hieronder commentaar achter te laten? Dat toont toch altijd gezelliger voor de toevallige passant (want ook over de zoektermen waarmee mensen hier uitkomen zijn nog leuke dingen te vertellen).

2 Reacties to “Labi-i, Labi-e, Labi-a”

  1. Niels Van Och Says:

    Volgens een test op http://www.okcupid.com/politics ben ik in de VS een overtuigd democraat met sterke socialistische neigingen. Dus maar beschermen van de bevolking zeker? Spijtig genoeg bezit ik ook geen lidkaart…

  2. Trucido Says:

    Da’s allemaal wel mooi en wel, maar waarom worden de foto’s van vagina’s in glossymagazines -ondanks het feit dat ze niet verschijnen- niet bijgewerkt met Photoshop?

Reacties zijn gesloten.


%d bloggers op de volgende wijze: