Archive for the ‘School’ Category

Bib bib – hoera?

15 mei 2007

Ik heb in mijn kindertijd nooit van de bibliotheek gehouden. We gingen in de lagere school regelmatig (om de twee weken?) naar de bibliotheek, om je oude boeken in te leveren, en nieuwe uit te lenen. Nu, warhoofd als ik ben, vergat ik al eens mijn oude boeken mee te nemen. Dat was fout, en daar moest wel een straf aan hangen. Toen wist ik niet beter, of ik moest na het betalen van een monsterachtig hoge boete publiekelijk aan een schandpaal genageld worden. Dus ik deed wat mij het veiligste leek: ik hield mij gewoon stil, en bleef bij elk bezoek mooi aan de kant op een bank zitten terwijl de rest boeken uitzocht. Die twee boeken die hopeloos over tijd waren bleven mij beschuldigend aankijken vanuit mijn rek, dus heb ik op een gegeven moment zelfs mijn bibliotheekkaart verscheurd. Ik weet niet meer precies hoe dat is afgelopen, maar ik geloof dat mijn vader op een gegeven moment die boeken heeft binnengedaan en de boete heeft betaald.

Ik heb mij dan jarenlang ver van alle bibliotheken gehouden. Dat betekent niet dat ik nooit meer gelezen heb, integendeel. Als je met mijn moeder afspreekt in Hasselt, is dat altijd in de Standaard Boekhandel. Ze is zelfs even ECI-lid geweest, tot ze ruzie kreeg omdat je daar regelmatig boeken moet kopen. En met mijn meter trok ik rond mijn verjaardag of Kerstmis altijd naar de Poespas in Hasselt om daar met een stapel vers leesvoer buiten te komen.

Mijn interesse is pas terug op gang gekomen toen we in het zesde een werkje moesten maken over Joegoslavië (of wat daar nog van overschoot). Iemand van onze groep had een boek nodig om over de geschiedenis te kunnen schrijven (toen was er nog geen Wikipedia…), en ik was blijkbaar de enige die geld bijhad om een lidkaart te kunnen betalen. Dat boek is trouwens ook een dag te laat binnengeleverd, wat mij toen toch 25 frank moet hebben gekost. Een geluk dat ik toen toch al wat meer zakgeld kreeg.

Maar goed, eenmaal je zo’n lidkaart hebt, moet je die toch gebruiken. ’t Is toch een gemak dat je een hoop boeken, CD’s, DVD’s… eens kan uitproberen: als ze je niet bevallen, geen probleem, dan breng je ze gewoon terug (al wringt dat soms ergens). Sindsdien ga ik ook nog naar de Standaard, maar dan enkel om titels te noteren, die ik dan later uitleen.

En ja, ik heb regelmatig nog wel een boete, maar dankzij het krediet van vijf euro dat je mag opbouwen, volstaat het op éénmaal per jaar, als je toch je lidmaatschap moet vernieuwen, meteen die paar euro’s bij te betalen. In Genk is het zelfs nog beter: daar kan je een SMS’je krijgen als je boek binnenmoet (een systeem dat door Lithium wordt verzorgd trouwens). Stel dat ik mijn portefeuille moest afgeven en in het vervolg slechts met één kaart door het leven moest gaan, dan zou ik twijfelen tussen mijn Buzzy Pass en mijn bibliotheekkaart. Waarschijnlijk zou ik dan besluiten dat ik met mijn fiets ook wel overal geraak.

Het verhaal is iets anders als ik het heb over onze universiteitsbibliotheek. Zeker, de collectie is redelijk uitgebreid en up-to-date te noemen, zeker vergeleken met het aantal studenten aan de unief. En ja, dat openingsuren zijn ook voldoende ruim. Standaard leen je uit voor vier weken, en kan je in theorie slechts éénmaal verlengen (al volstaat het dikwijls om eens lief te kijken naar de jobstudent-van-dienst: ga dus altijd ’s avonds naar de bib!).

Wee je echter als je een boek te laat binnenbrengt: dan mag je een maand lang niets meer uitlenen. Zeer handig als je volop in een thesis of iets dergelijk zit. Een herinnering sturen? Daar doen ze niet aan mee! Het zou maar al te logisch zijn om in de database te kijken welke studentennummer er achter welk lidnummer zit, en een klein mailtje te sturen als je je boek moet binnenbrengen. Zelfs een overzicht van je ontleende boeken is niet gemakkelijk te krijgen: dan moet je eerst een aparte bibliotheek-login krijgen, want met je studentengegevens lukt dat niet (alhoewel ze wel je studentenkaart scannen als je een boek uitleent).

Nog verwarrend is dat de catalogus gedeeld wordt door een hoop wetenschappelijke instellingen in Antwerpen en Limburg. Dat betekent dat als je een resultaat krijgt op je vraag, er een goede kans is dat het boek in kwestie enkel ergens in Antwerpen op een rek staat. Er zijn nu wel enkele verbeteringen om dit duidelijker aan te duiden, maar het kan toch nog een stuk gemakkelijker (bijvoorbeeld door er al initieel een locatie-beperking in te steken, die je dan indien gewenst kan uitschakelen).

In Limburg hebben een hele hoop bibliotheken zich ook gegroepeerd onder de vleugels van de Provinciale Bibliotheek, maar daar is het toch wat slimmer gegaan. Je kan inderdaad zoeken in heel de catalogus, maar standaard is de zoekopdracht beperkt tot enkel jouw locatie. Als je toch een boek ergens anders vindt, kan je het daar zonder problemen gaan lenen, met jouw bestaande kaart, zonder extra kosten.

Waarom kan zoiets ook niet voor de bibliotheken van de universiteiten en hogescholen in Vlaanderen? In mijn ideale wereld zou ik met mijn studentenkaart van eender welke instelling in eender welke andere bibliotheek kunnen binnenwandelen, daar boeken raadplegen en uitlenen, zonder extra kosten. Nu plakt er boven het toetsenbord van de balie bij ons een duidelijk label: “KHLim = betalen!”. Het feit dat je gewoon de straat oversteken is niet van tel: andere associatie = andere wereld. Ze moeten niet afkomen met het argument dat dit voor grote scheeftrekkingen gaat zorgen, dat één instelling verhoudingsgewijs veel meer bezoekers gaat krijgen, en daar geen extra financiering voor in de plaats krijgt. Het gaat volgens mij al niet om echt grote aantallen gaan, en wat is de marginale kost van een extra bezoeker? (Niet te verwarren met de kost van een extra marginale bezoeker trouwens.) Op dit moment wordt er ook niet tot op de cent nauwkeurig nageteld hoe het met de inschrijvingsgelden en zo van Erasmusstudenten zit: je bent maar al te blij dat je instelling zo gewaardeerd wordt dat er studenten van ergens anders naar jou willen komen.

Nog zoiets onnozel is het feit dat het blijkbaar niet mogelijk is om in een andere instelling met jouw laptop een internetverbinding te krijgen. Bij ons moet je al fysiek je laptop afgeven voor een controle (alhoewel ik de indruk heb dat ze met een Mac niet echt iets doen) en registratie van je mac-adres, en sinds kort moeten we zelfs elke keer als je ‘m insteekt nog eens via een registratiepagina. Idem (maar met een aparte registratie) voor het draadloze netwerk dat sinds begin dit jaar wordt uitgetest. Buitenstaanders hebben dus geen mogelijkheid om via hun laptop snel eventjes hun mails binnen te halen, of een website te tonen als ze hier een gastcollege komen geven.

In Nederland en Duitsland hebben de universiteiten blijkbaar samengewerkt, want daar kan je met de login-gegevens van je eigen universiteit ook ergens anders een (tijdelijke? beperkte?) verbinding krijgen. Weeral de vraag: waarom kan dit bij ons niet? Ik snap wel dat ze niet willen dat iedereen constant het netwerk overbelast door Prison Break heen en weer te sturen, maar kan daar toch geen tussenoplossing worden uitgedacht?

Ik zou misschien deze zaken eens wat gestructureerder moeten noteren, en ze in de vorm van een standpunt of zo gieten, klaar om via VVS naar alle studentenraden te verspreiden, zodat er druk langs de boven- en de onderkant op de verantwoordelijken komt. Nu ze een burgie aan het hoofd hebben gezet, zou dat misschien wel iets kunnen uithalen?

Advertenties

Kneltonen

13 maart 2007

Kaat en Co is bezig (drama! er is net iemand overleden!), dus weer tijd voor een nieuwe post. Deze keer over de repetities van ons nieuwe stuk, dat we eind mei hopen te brengen. Niet veraf meer, dus zal het vlot moeten lopen. Voor de acteurs die hier meelezen: dat betekent dat de tekst snel gekend zal moeten zijn!

Na een meer dramatisch stuk vorige keer, brengen we nu iets luchtig: De ingebeelde zieke van Molière. In dat stuk wordt er goed gelachen met de geneeskunde en zelfingenomen dokters, ideaal dus om tijdens de verkiezingsweek van Miezerik te brengen.

Zoals gezegd verzorgen Lotte en ik deze keer de regie. Voor ons beiden is het de eerste keer dat we regie doen, dus is het nog een beetje zoeken om de juiste stijl te vinden. Waar Frederik en Annelies vertrokken vanuit een duidelijk beeld hoe alles er uit moet zien, hebben wij op voorhand veel minder in ons hoofd. Het zoeken met de groep is wel leuk, maar zal dat op zo’n korte tijd tot een goed resultaat leiden?

We zijn nu voorlopig nog door alle scènes aan het lopen om te kijken hoe we die willen brengen, en te weten waar de moeilijkheden gaan zitten. Een eerste werkpunt ligt bij onze hoofdrolspeler. Nico kan acteren, hij heeft al in een aantal voorstellingen meegedraaid, maar hij komt uit Helchteren. En nu weet ik niet of u mensen van Helchteren kent, maar die kunnen blijkbaar hun klemtonen op vreemde plaatsen leggen. Als je gewoon met hem praat merk je het niet, maar in dit stuk moet hij erg veel praten, en dan kan het voor het publiek misschien wel opvallen. We willen de aandacht zoveel mogelijk bij het stuk houden, dus daar gaan we nog een beetje aan schaven. Maar goed, daar komen we wel door. Ze gaan ‘m thuis gewoon niet meer verstaan nadat Lotte en ik hem eens goed onder handen hebben genomen!

Ik zeg nu wel dat Lotte en ik de regie doen, maar eigenlijk zijn er meer mensen mee bezig. Frederik is nog altijd bereid om zo nu en dan een handje toe te steken en raad te geven, maar ook Niels en Adam hebben al regelmatig nuttige tips gegeven. Niels zal waarschijnlijk de proloog en epiloog onder handen nemen, iets waar hij zich helemaal in uit kan leven.

Nog een interessante vraag is hoe we dit met Sabam gaan regelen. Op de originele tekst staat uiteraard geen auteursrecht meer (Molière is in 1673 overleden, toevallig toen hij met Le malade imaginaire op de planken stond). Maar ja, wij gaan het natuurlijk niet in het Frans opvoeren. Frederik heeft daarom een aantal bestaande vertalingen samengesmeed tot één nieuwe tekst. Enfin, het maakt voor ons niet zoveel uit, want door onze lage ticketprijs betalen wij toch altijd maar het forfait van 50 euro per voorstelling.

Maar goed, Koppen is begonnen, over Citibank die snel krediet geven. Wel interessant om te zien hoe ze zich er uit proberen te praten. Ik heb zelf een kredietkaart van Citibank gekregen met een limiet van 750 euro. Het enige wat ik moest voorleggen was mijn studentenkaart. Een inkomen was niet nodig. Maar goed dat ik ‘m bijna nooit gebruik, en zeker niet om geld uit te geven dat ik nog niet heb…

Never look back

20 februari 2007

Een voorspelbare post, met de resultaten van de afgelopen examens. In ’t kort: ik zal ze niet opnieuw moeten bekijken. Hurray!

Oké, het zijn geen schitterende punten, maar “een tien is genoeg”, zoals mijn nieuwe motto gaat. Ik ben vooral blij dat ik van Databasesystemen af ben (11), dat was ik nu wel beu gezien. Bij Informatievisualisatie heb ik geluk gehad met de vragen (13), en bij Wetenschapsfilosofie hield de prof duidelijk van onze bizarre redeneringen (16). De punten van Creativiteit zijn nog niet binnen (ik had niet anders verwacht), maar ik denk niet dat die een probleem mogen geven: het lijkt mij onwaarschijnlijk dat daar ooit een herexamen voor is gegeven.

We survived

14 februari 2007

Oef, de opvoeringen van Het jaar van de Rat zijn voorbij, en we zijn ze toch goed doorgekomen. We zitten nu op café om alle stress weg te spoelen (en ja, ik zit dus gezellig op internet, sociaal als ik ben).

We speelden dus twee dagen, gisteren en vandaag. Dat is wel raar: je leeft helemaal naar die eerste voorstelling toe, het is geweldige stress omdat alles op de repetities nog mis loopt, regisseurs (ja, twee) die kwaad moeten worden, je ziet alles mis gaan, en dan is het acht uur, zit de zaal vol (hoop je toch), en moet je die eerste zin zeggen…

En vanaf dan loopt het allemaal los. Oké, je vergeet wel eens een halve zin, je twijfelt of je nu de emoties er niet te dik aan het opsmeren bent (maar is het nog wel duidelijk genoeg?), je ziet geen steek (tja, de middeleeuwen, toen droegen de mensen nog geen brillen hé), maar ja, je hebt het voldoende geoefend op de repetities (tot in den treure zelfs), dus dat lukt wel. En als het niet lukt, wat maakt het uit? De meeste fouten merken ze in het publiek toch niet.

Enfin, dit jaar was het dan toch weer een beetje anders. Om toch eens te weten waar we staan hebben we een jury uitgenodigd van Opendoek, de overkoepelende organisatie van amateurtheatergezelschappen waar wij ook lid van zijn. Die zijn beide dagen gekomen, met telkens een ander team van drie juryleden. Gisteren hebben ze een aantal opmerkingen gegeven waar we vandaag nog hebben proberen te letten, maar de ploeg van vandaag wilt eens terugkomen waar heel de groep bij is om haar opmerkingen te geven. ’t Is een beetje raar: wij hebben ons altijd geamuseerd (en dat is volgens mij een van de belangrijkste doelstellingen), maar is dat nu ook artistiek iets waard?

Enfin, deze productie is nu voorbij. Het zal raar zij, dat ik nu maandagavonden thuis kan doorbrengen. Alhoewel: we hebben nog een tweede stuk gepland voor mei, en daar moet nog alles voor gebeuren. Frederik, die samen met zijn vrouw Annelies het afgelopen stuk heeft geregisseerd, heeft nu gemerkt dat hij ook in tijdsnood begint te geraken, en zou de fakkel willen doorgeven. Aan Lotte en mij, want wij hadden eerst laten weten dat we wel wilden ondersteunen. Hmm, dat verandert de zaak natuurlijk. Lotte wilt daarbij zelf nog een redelijke rol spelen, en ik heb ook niet zoveel toneelervaring, dus ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Het zal alleszins snel moeten gaan, want tot mei is er niet meer zoveel tijd…

Examen Creativiteit

31 januari 2007

De staat “bevoogt” meer en meer de mens. Hij “substitueert” zich voor het individu, en neemt cruciale beslissingen in zijn plaats: niet meer roken, gordel dragen, niet telefoneren in de auto enz.

Dit heeft verschillende nadelen:

  1. De individuele vrijheid wordt aangetast: men degradeert tot kind en wordt onmondig
  2. Het aantal wetten explodeert met een bureaucratische kafkaiaanse sfeer tot gevolg
  3. De meeste ervan worden niet afgedwongen bij gebrek aan controle (vb. verbod op roken: 2 controles per dag
  4. Hierdoor erodeert de moraal: iedereen lapt de wetten aan zijn laars met als gevolg dat de goede wetten ook niet meer worden nageleefd
  5. Uiteindelijk leidt dit tot de collaps van de samenleving: zoals de communistische ineenstorting heeft bewezen: een dergelijk systeem is dictatoriaal en nazistisch en tot mislukkingen gedoemd

Uw firma moet originele voorstellen doen aan de regering om deze lawine van (de) regelteven te stoppen.

Ophanging van een koperblazer

30 januari 2007


Wie meer wil zien, is altijd welkom op 12 of 13 februari, op de Agora van de UHasselt. Of dit deel er ook tussen zal zitten, kan ik echter niet garanderen…

Een nieuwe start

29 januari 2007

Lekker duffe titel is me dat zeg. Enfin, we zijn dan toch echt (opnieuw) gestart. Een eigen blog. Op aanraden van Peter, die precies ook wou weten waar ik zo allemaal mee bezig ben. Wel, ’t is hier een goed moment om daar eens een overzicht van te maken, want ik weet het zelf allemaal niet meer zo goed.

Om te beginnen: mijn studies. Wat doe ik nog allemaal? Wel, om afgestudeerd te raken moet ik nog 20 studiepunten in mijn bachelor behalen, en 40 in mijn (gelukkig éénjarige) master.

Die bachelor-punten vul ik op met een eindwerk (12 studiepunten), Wetenschapsfilosofie (3), Creativiteit (3) en Ondernemerschap (3). Samen 21 studiepunten, dus ééntje op overschot, maar dat schenken we aan het goede doel.

Die master zou ik moeten halen met een thesis (20), een stage (5), Informatievisualisatie (5), Databasesystemen (5), en Web-informatiesystemen (5). Dat ik nog zoveel punten in mijn bachelor-traject heb staan, is omdat ik Datamining (5), dat ik twee jaar geleden als bachelor-student heb gedaan, mocht doorschuiven naar mijn master. Hoera voor de flexibilisering!

En hoe gaat dat allemaal lukken? Wel, ik hoop zo snel mogelijk van alle examen-vakken af te zijn. Wetenschapsfilosofie was enkel een paper, en dat ging goed (lijkt mij). Infovis was een paper en een mondeling examen, en hoewel ik ervoor vreesde, denk ik dat ik daar ook van af moet zijn. Idem voor Databasesystemen. Creativiteit is het vreemdste vak dat ik ooit gevolgd heb, daar heb ik overmorgen nog een examen van, maar ook dat zou geen probleem mogen geven. Van al die zaken krijg ik binnenkort mijn uitslag, en dan weten we meer.

In het tweede semester heb ik dan nog Web-informatiesystemen. Dat is in seminarie-vorm, dus verplichte aanwezigheid, iets wat vorig jaar niet lukte. Mijn schuld, dat zou dit jaar moeten lukken. Ondernemerschap is volgens Jelle iets wat op één weekje wordt gegeven, dus dan maak ik daar ook even tijd voor. ’t Is samen met de biomedici, dus dat kan nog leuk worden (mijn ervaring met de economen in Creativiteit was alvast positief). Bij Wetenschapsfilosofie zaten we met de biologen en de wis-, natuur- en scheikundigen samen, dus zou ik nog met die van geneeskunde moeten samenzitten om de cirkel rond te maken.

Voorlopig genoeg gezeverd over mijn studies, op naar het volgende onderwerp.

Dat is eerst i-City, en meerbepaald de programmeermarathon die we dit weekend houden. Z33 stelt tijdens het cultuurweekend Hasselt Shots haar lokalen open voor iedereen die er iets leuks wilt gaan doen. Ik dacht meteen terug aan de programmeernachten die we een aantal keren met de werkgroep Location Based Services hebben gedaan, en lanceerde het idee om er een programmeermarathon te houden. Op vrijdagavond krijgen we een opdracht, op zondagavond moet het af zijn. Het leuke is dat er bijna niets vast ligt. Ik moest een groep samenstellen zonder te kunnen zeggen wat de technische vereisten waren. We hebben dan gewoon de grootste gemene deler genomen, en uiteindelijk gaan we iets met PHP (server-side) en .NET (client-side) ineen proberen te boksen. Ik ken zelf nog niet zoveel .NET, maar ten tijde van Dwars Door Hasselt heb ik ook nog een GPS-tracker bij elkaar kunnen schrijven, dus dan moet dit ook maar lukken.

Voor die marathon moet ik nog een hoop doen, dat hoop ik vandaag rond te krijgen. Ach, project management (management in het algemeen), dat is nog een werkpuntje 🙂

Over twee weken sta ik ook op de planken: Students on Stage is dit jaar in overdrive gegaan, en brengt twee volledige stukken. Op 12 en 13 februari spelen we Het jaar van de Rat, waarin ik één van de hoofdrollen voor mijn rekening neem. Allemaal geweldig, al zal ik nog moeten zien hoe ik mijn rollende spierbollen zal faken. Enfin, toneel is nep, dat weet toch iedereen?

En dan om af te sluiten (tenzij er mij seffens weer iets binnenvalt): ik ga werken! Lijk de grote mensen! Christophe en Bart, die ik beiden ken van i-City, hebben hun bestaande bedrijfjes samengeklutst, en Lithium is daaruit ontsproten. Het werk groeit hun boven het hoofd, dus ga ik een drietal dagen in de week mijn diensten aanbieden. Ik moet nog uitzoeken hoe dat praktisch (juridisch en fiscaal) allemaal in zijn werk moet gaan, maar waarschijnlijk word ik gewoon zelfstandige in bijberoep, waarbij mijn hoofdberoep dus mijn studie is. Om maar te zeggen: dat diploma, dat komt er nog wel aan.

Goh Peter, ik heb honger jongen. Ik stop nu, maar zal hopelijk van hieruit verder gaan!

We zijn geweldig

26 september 2006

Voor een eerste keer is het gisteren wel goed gegaan. Sara kende haar tekst wel beter dan ik, maar we hebben er ons toch nog door getrokken. ’t Is wel weer raar om terug al die opmerkingen te krijgen, maar we doen het natuurlijk om te verbeteren. Volgende week moet het lukken zonder naar de tekst te loeren. Al bij al heb ik niet zo’n grote lappen tekst (en zijn er enkele scènes waar we niet in voorkomen), dus dat zou geen te groot probleem mogen zijn.

Voor het decor zijn de eerste ideetjes, na het reusachtige kasteel van vorig jaar, iets eenvoudiger. De zwarte doeken gebruiken we opnieuw om de achtergrond af te schermen, en dan witte doeken ervoor waartegen we kunnen projecteren. Daar maken we dan de echte, wisselende achtergrond van (de stad, het bos…). Hoe we dat technisch allemaal gaan aanpakken zien we nog wel, we moeten alleen zien dat we het niet gaan overengineeren. Eens bij de mannen van MAT langsgaan om te horen of die kunnen helpen. Ze zijn nu al allerlei constructies boven de agora aan het hangen, misschien dat we daar iets van kunnen gebruiken.

Straks eerste kennismakingsavond – benieuwd welke nieuwe gezichten we gaan zien!

Eindelijk een echte universiteit

25 september 2006

Vandaag heb ik een nieuwe ervaring beleefd: het voelde aan alsof ik op een echte universiteit zat. ’s Ochtends om negen uur naar mijn eerste les Wetenschapsfilosofie, een verplicht vak voor anderen, een mogelijk keuzevak voor mij. We hadden toch nog geen uurroosters voor de masterjaren, dus had ik niet veel anders te doen.

En kijk eens aan: het was een interessante les. Iets totaal anders dan wat we de voorbije jaren gekregen hebben. Een grote groep, en de grote hoop die er niet echt zin in hadden, da’s waar. De prof was dus niet altijd even goed te volgen, maar ik vond het toch interessant wat ik te horen kreeg. Het was echt verfrissend om eens op die manier naar de wetenschap te kijken (en verhip, je zou zelfs gaan denken dat informatica ook een wetenschap is).

In de namiddag was er een kleinere bijeenkomst met enkel de informatici. Het is de bedoeling dat we in kleinere groepjes rond een bepaald onderwerp gaan werken. Omdat we zelf zoveel mogelijk uit dit vak moeten halen, mogen we zelf kiezen wat dit onderwerp moet zijn. Stijn had net als ik actief voor dit vak gekozen, en hij is ook wel iemand met wie je een iets filosofischer discussie kunt houden (al was het maar door zijn baardje). Ik weet niet direct wie er nog met ons mee zou kunnen doen, dus misschien dat ik Niels kan overtuigen om dit vak bij te doen? Het zijn maar drie studiepunten, dus dat kan niet zo’n probleem zijn. Dat is wel een probleem voor mij, want ik moet (met mijn eindwerk erbij) vijftien studiepunten in mijn derde jaar opvullen. Dit jaar zijn er twaalf studiepunten aan het eindwerk toegekend, en drie aan wetenschapsfilosofie, maar volgens Jelle zal mijn eindwerk toch nog maar voor tien studiepunten tellen.

Morgen ga ik ook eens bij het vak ‘Creativiteit’ kijken. Dat is van de economen, maar Vicky heeft dat vorig jaar ook gevolgd, en in haar traject kunnen plaatsen. Ook dat zijn maar drie studiepunten, dus ik weet niet of dat gaat lukken.

Deze week moeten we onze keuzes voor de optievakken doorgeven via het geweldige elektronische systeem, dat bij mij al direct fouten gaf. Misschien eens bij de studietrajectbegeleider langsgaan?

Brand!

25 september 2006

Neen, bij ons wordt er niet gediscrimineerd hoor…
brand.jpg